Alfabet słowacki i znaki diakrytyczne — Kompletny przewodnik wymowy

Alfabet słowacki składa się z 46 liter i jest najdłuższym alfabetem opartym na alfabecie łacińskim w Europie. Dzięki regularnym zasadom fonetycznym, każdy wyraz po opanowaniu reguł czyta się dokładnie tak, jak jest zapisany.

Cztery słowackie znaki diakrytyczne

• 1. Dĺžeň (kreska długości: á, é, í, ó, ú, ý, ĺ, ŕ) — oznacza podwójną długość trwania głoski.
• 2. Mäkčeň (daszek zmiękczający: č, ď, dž, ľ, ň, š, ť, ž) — zmiękcza spółgłoskę.
• 3. Vokáň (daszek nad o: ô) — dwugłoska [uo], np. stôl (stół), kôň (koń), môcť (móc).
• 4. Dve bodky (dwukropek nad a: ä) — wymawiane jako szerokie e [æ], np. mäso (mięso), päť (pięć).

Prawo rytmiczne (Rytmický zákon)

Podstawowa zasada fonetyki słowackiej: po długiej sylabie w rdzeniu wyrazu nie może następować kolejna długa sylaba. Z tego powodu końcówki fleksyjne ulegają skróceniu: pekná, lecz krásna (zamiast krásná).

Spółgłoski zgłoskotwórcze: L i R

W języku słowackim spółgłoski L i R mogą pełnić funkcję samogłosek w sylabie, występując w postaci krótkiej (vlk, prst) oraz długiej (stĺp, vŕba).