Gerund vs Infinitive w języku angielskim
Gerund vs Infinitive
Wybór między gerundem (czasownik z -ing) a bezokolicznikiem (to + czasownik) zależy od poprzedzającego czasownika lub struktury.
W gramatyce angielskiej użycie gerunda (czasownika z końcówką -ing, np. 'running') lub bezokolicznika (forma podstawowa z 'to', np. 'to run') po innym czasowniku zależy od konkretnych reguł. Niektóre czasowniki łączą się wyłącznie z gerundem. Należą do nich między innymi 'enjoy' (czerpać przyjemność), 'avoid' (unikać), 'suggest' (sugerować), 'mind' (mieć coś przeciwko). Powiemy więc 'I enjoy reading'. Gerund jest także zawsze wymagany po przyimkach.
Inna grupa czasowników wymaga po sobie użycia bezokolicznika. Typowe przykłady to 'want' (chcieć), 'hope' (mieć nadzieję), 'decide' (decydować), 'promise' (obiecywać) – np. 'I decided to go'. Niektóre czasowniki mogą łączyć się z obiema formami, przy czym wykazują zmianę znaczenia (np. 'stop', 'remember', 'forget'). Zwrot 'stop smoking' oznacza zerwać z nałogiem, a 'stop to smoke' oznacza zatrzymać się, aby zapalić papierosa. Opanowanie tych wzorców jest kluczem do płynności.
Przykłady
I enjoy reading books in the evening (Gerund).
Lubię czytać książki wieczorem (Gerund).
She wants to learn Japanese next year (Infinitive).
Ona chce uczyć się języka japońskiego w przyszłym roku (Infinitive).
He stopped smoking because it is bad for health.
On rzucił palenie, ponieważ jest to złe dla zdrowia.
Podobne terminy
Ucz się języka (angielski) w kontekście — darmowy słownik i trening.