Formy warunkowe w języku japońskim: ~ba i ~tara

Japoński używa kilku form warunkowych odpowiadających słowom 'jeśli' lub 'kiedy', z których najczęstsze to '~ba' oraz '~tara'. Forma '~ba' to ogólny warunek logiczny: jeśli zaistnieje czynność A, nastąpi skutek B. Aby odmienić czasowniki Grupy 1, zmieniamy końcową samogłoskę 'u' na 'e' i dodajemy 'ba' (np. 'yomu' na 'yomeba'). Dla czasowników Grupy 2 zastępujemy 'ru' końcówką 'reba' ('tabereba'). W przymiotnikach końcówkę 'i' zastępuje się przez 'kereba'.

Z kolei forma '~tara' to bardzo uniwersalny warunek czasu przeszłego, często używany w mowie potocznej. Tworzy się go przez dodanie sylaby 'ra' do formy czasu przeszłego 'ta' czasownika lub przymiotnika (np. 'yonda' na 'yondara'). Wyraża on zarówno warunek hipotetyczny ('jeśli'), jak i sekwencję czasową, w której jedno wydarzenie musi się zakończyć, zanim nastąpi drugie ('kiedy / po tym jak'). Podczas gdy '~ba' skupia się na logice, '~tara' jest preferowane przy wyrażaniu osobistych życzeń.