Miejscownik (przypadek) w języku polskim

Miejscownik to szósty przypadek deklinacji w języku polskim. Cechą charakterystyczną miejscownika jest to, że nigdy nie występuje samodzielnie – zawsze wymaga użycia przyimka. Odpowiada na pytania 'o kim?' i 'o czym?' (lub 'gdzie?'). Służy do określania statycznego miejsca pobytu (gdzie?) oraz tematu rozmowy, myśli czy publikacji. Przyimki łączące się z miejscownikiem to: 'o' (o), 'w' (w), 'na' (na), 'po' (po) oraz 'przy' (przy).

Miejscownik jest uważany za jeden z najtrudniejszych przypadków ze względu na liczne oboczności spółgłoskowe (zmiękczenia) zachodzące w temacie wyrazu (np. 'kobieta' przechodzi w 'o kobiecie', a 'Polska' w 'w Polsce'). Rzeczowniki rodzaju żeńskiego liczby pojedynczej przyjmują końcówkę '-e' lub '-i/-y', natomiast męskiego i nijakiego końcówkę '-e' (przy temacie twardym) lub '-u' (przy temacie miękkim). Przymiotniki otrzymują końcówkę '-ym/-im' dla rodzaju męskiego/nijakiego oraz '-ej' dla żeńskiego.