Przyimki dwukierunkowe (Wechselpräpositionen) w niemieckim

Przyimki dwukierunkowe (die Wechselpräpositionen) to grupa dziewięciu niemieckich przyimków: 'an' (na/przy), 'auf' (na), 'hinter' (za), 'in' (w/do), 'neben' (obok), 'über' (nad), 'unter' (pod), 'vor' (przed) oraz 'zwischen' (pomiędzy). Nazywa się je dwukierunkowymi, ponieważ w zależności od kontekstu zdania mogą rządzić biernikiem lub celownikiem.

Zasada wyboru właściwego przypadku opiera się na rozróżnieniu pomiędzy ruchem a lokalizacją. Jeśli zdanie opisuje ruch w kierunku jakiegoś celu lub zmianę miejsca (odpowiadając na pytanie 'dokąd?' / wohin), przyimki te łączą się z biernikiem. Jeżeli zdanie opisuje statyczne położenie, obecność lub czynność odbywającą się w jednym miejscu (odpowiadając na pytanie 'gdzie?' / wo), przyimek wymaga celownika.

Ta reguła gramatyczna jest ściśle powiązana z określonymi parami czasowników. Czasowniki wyrażające ruch, takie jak 'legen' (kłaść), 'stellen' (stawiać) i 'setzen' (sadzać), wymagają użycia biernika. Ich statyczne odpowiedniki: 'liegen' (leżeć), 'stehen' (stać) i 'sitzen' (siedzieć) opisują spoczynek i wymagają użycia celownika. Opanowanie tych par ułatwia naukę.