Mowa zależna (Estilo Indirecto)
el estilo indirecto
Reguły gramatyczne służące do przekazywania cudzych wypowiedzi bez dosłownego cytowania.
Mowa zależna (el estilo indirecto) służy w języku hiszpańskim do przekazywania wypowiedzi innych osób bez cytowania ich słowo w słowo. Wymaga to dostosowania zaimków osobowych, dzierżawczych, wskazujących, określeń czasu oraz, przede wszystkim, czasów czasowników. Zmiana czasu (tzw. następstwo czasów) następuje wtedy, gdy czasownik wprowadzający stoi w czasie przeszłym (np. dijo que).
Gdy czasownik wprowadzający jest w czasie przeszłym, zachodzą następujące zmiany: Presente przechodzi w Imperfecto (np. tengo -> tenía), Indefinido / Perfecto w Pluscuamperfecto (np. compré -> había comprado), a Futuro w Condicional (np. iré -> iría). Jeśli przekazujemy polecenie lub prośbę, tryb rozkazujący (Imperativo) zamienia się na Presente lub Imperfecto de Subjuntivo (np. me dijo que lo hiciera).
Częstym błędem jest nieprzestrzeganie następstwa czasów i pozostawianie czasu z mowy niezależnej (np. mówienie dijo que viene zamiast dijo que venía). Innym błędem jest pomijanie spójnika que (że), który w języku hiszpańskim jest bezwzględnie wymagany do wprowadzenia zdania podrzędnego, w przeciwieństwie do języka angielskiego.
Przykłady
Dijo que tenía hambre.
Powiedział, że jest głodny.
Me preguntó si sabía dónde estaba la estación.
Zapytał mnie, czy wiem, gdzie jest stacja.
El médico me recomendó que hiciera más ejercicio.
Lekarz zalecił mi, abym więcej ćwiczył.
Nos contaron que ya habían visto esa película.
Powiedzieli nam, że widzieli już ten film.
Dijeron que vendrían a visitarnos la próxima semana.
Powiedzieli, że przyjadą nas odwiedzić w przyszłym tygodniu.
Podobne terminy
Ucz się języka (hiszpański) w kontekście — darmowy słownik i trening.