Zdania warunkowe (Si Clauses)

Zdania warunkowe w języku hiszpańskim (las oraciones condicionales) tworzy się za pomocą spójnika si (jeśli). Dzielą się one na trzy okresy warunkowe, w zależności od stopnia prawdopodobieństwa zaistnienia warunku: warunek realny (teraźniejszość/przyszłość), warunek mało prawdopodobny/hipotetyczny (teraźniejszość/przyszłość) oraz warunek nierealny (odnoszący się do przeszłości).

Dla realnego warunku (I okres) stosujemy: si + Presente de Indicativo, a w zdaniu głównym Presente, Futuro lub Imperativo (np. si tengo tiempo, iré). Dla warunku hipotetycznego (II okres): si + Imperfecto de Subjuntivo, a w zdaniu głównym Condicional Simple (np. si tuviera dinero, viajaría). Dla warunku nierealnego w przeszłości (III okres): si + Pluscuamperfecto de Subjuntivo, a w zdaniu głównym Condicional Perfecto (np. si hubiera sabido, habría ido).

Częstym błędem jest używanie czasu Presente de Subjuntivo po spójniku si (np. mówienie si tenga tiempo zamiast si tengo tiempo). Innym rażącym błędem jest używanie okresu warunkowego (Condicional) bezpośrednio w zdaniu z si (np. si tendría tiempo zamiast si tuviera tiempo). Zapamiętaj, że czasy przyszłe ani Condicional nigdy nie występują bezpośrednio po si w zdaniach warunkowych.