Forma potencjalna czasownika w języku japońskim

Forma potencjalna (可能形, kanōkei) w języku japońskim służy do wyrażania zdolności lub możliwości wykonania danej czynności. Zasady odmiany różnią się w zależności od grupy czasowników. W Grupie 1 (czasowniki zakończone na sylabę z 'u') zmieniamy końcową samogłoskę 'u' na 'e' i dodajemy 'ru'. Na przykład 'yomu' (czytać) staje się 'yomeru' (móc czytać). W Grupie 2 (czasowniki zakończone na 'ru') zastępujemy końcówkę 'ru' sufiksem 'rareru', stąd 'taberu' (jeść) staje się 'taberareru' (móc jeść). W mowie potocznej w Grupie 2 często skraca się tę formę, usuwając sylabę 'ra'.

W Grupie 3 (czasowniki nieregularne) 'suru' (robić) zmienia się w czasownik 'dekiru' (móc zrobić), a 'kuru' (przychodzić) staje się 'korareru' (móc przyjść). W zdaniach z formą potencjalną partykuła dopełnienia bliższego 'o' jest zazwyczaj zastępowana przez partykułę 'ga', wskazując na obiekt umiejętności, np. 'nihongo ga hanaseru' (potrafię mówić po japońsku). Opanowanie tej formy jest kluczowe do opisywania swoich umiejętności.