Forma wolicjonalna (意志形) w języku japońskim

Forma wolicjonalna (意志形, ishikei) w japońskim wyraża zamiar mówcy, aby coś zrobić, lub jest zaproszeniem do wspólnego działania, co odpowiada polskiemu 'zróbmy…' lub 'chodźmy…'. Odmiana zależy od grupy czasownika. W Grupie 1 (u-czasowniki) zmieniamy końcową samogłoskę 'u' na długie 'ō'. Na przykład 'iku' (iść) staje się 'ikō' (chodźmy), a 'yomu' staje się 'yomō'. W Grupie 2 (ru-czasowniki) zastępujemy 'ru' końcówką 'yō', więc 'taberu' staje się 'tabeyō'. Czasowniki nieregularne: 'suru' → 'shiyō', 'kuru' → 'koyō'.

Grzeczna forma wolicjonalna tworzy się przez dodanie '-mashō' do tematu: 'ikimashō' (chodźmy, grzecznie), 'tabemashō' (jedzmy, grzecznie). Forma ta może też wyrażać osobistą determinację w pierwszej osobie: 'Ganbarō' (dam z siebie wszystko / postarajmy się). W połączeniu z partykułą 'to' i czasownikiem 'suru' tworzy konstrukcję 'V-yō to suru', oznaczającą 'próbować coś zrobić'. Opanowanie tej formy jest kluczowe do układania planów i składania propozycji.