Czas przeszły w języku polskim

Czas przeszły (czas przeszły) w języku polskim tworzy się przez dodanie końcówek osobowych do tematu czasu przeszłego czasownika, pochodzącego od bezokolicznika. Cechą wyróżniającą polski czas przeszły jest odmiana czasowników nie tylko przez osoby i liczby, ale także przez rodzaje gramatyczne. W liczbie pojedynczej występują odrębne formy dla rodzaju męskiego, żeńskiego i nijakiego. W liczbie mnogiej formy dzielą się na męskoosobowe i niemęskoosobowe.

Na przykład czas przeszły czasownika 'robić' w pierwszej osobie liczby pojedynczej to 'robiłem' dla mężczyzny, ale 'robiłam' dla kobiety. W liczbie mnogiej 'robiliśmy' oznacza 'my robiliśmy' w grupie zawierającej co najmniej jednego mężczyznę, a 'robiłyśmy' w grupie kobiet lub dzieci. Po znacznikach rodzaju ('-ł-', '-ła-', '-li-', '-ły-') następują końcówki osobowe ('-m', '-ś' itd.).

Ponieważ polski czas przeszły wyraża rodzaj oraz status społeczny podmiotu (męskoosobowy vs. niemęskoosobowy), wymaga on szczególnej uwagi. Opanowanie tych form pozwala na precyzyjne opisywanie przeszłości i właściwe zwracanie się do innych. Ćwiczenia pisemne są zalecane do utrwalenia tej odmiany.