Liczebniki zbiorowe
liczebniki zbiorowe
Specjalne formy liczebników używane do liczenia osób niedorosłych, zwierząt oraz przedmiotów występujących tylko w liczbie mnogiej.
Liczebniki zbiorowe to specjalne formy liczebników (np. dwoje, troje, czworo, pięcioro), które mają bardzo specyficzne zastosowanie w języku polskim. Łączą się one z rzeczownikami w dopełniaczu liczby mnogiej i nie mogą być zastępowane zwykłymi liczebnikami głównymi.
Liczebników zbiorowych używamy wyłącznie w trzech przypadkach: 1) przy liczeniu osób różnej płci (np. dwoje uczniów — chłopak i dziewczyna); 2) przy liczeniu dzieci oraz młodych zwierząt (np. troje dzieci, czworo kociąt); 3) przy liczeniu rzeczowników występujących wyłącznie w liczbie mnogiej, tzw. pluralia tantum (np. dwoje drzwi, troje skrzypiec).
Najczęstszym błędem jest używanie liczebników głównych w tych strukturach (np. mówienie dwa dzieci zamiast dwoje dzieci lub trzy drzwi zamiast troje drzwi). Innym błędem jest używanie liczebników zbiorowych do grup jednopłciowych (np. mówienie dwoje mężczyzn zamiast dwóch mężczyzn).
Przykłady
W klasie było dwoje dzieci.
W klasie było dwoje dzieci.
Kupiliśmy do nowego domu dwoje drzwi.
Kupiliśmy do nowego domu dwoje drzwi.
W koszyku bawiło się pięcioro szczeniąt.
W koszyku bawiło się pięcioro szczeniąt.
Dwoje studentów czekało na profesora przed gabinetem.
Dwoje studentów czekało na profesora przed gabinetem.
Na stole leżało troje nożyc.
Na stole leżało troje nożyc.
Podobne terminy
Ucz się języka (polski) w kontekście — darmowy słownik i trening.