Duża harmonia samogłosek w języku tureckim
Major Vowel Harmony (A-Type)
Samogłoski dzielą się na tylne (a, ı, o, u) i przednie (e, i, ö, ü), a przyrostki dwuwariantowe przyjmują 'a' lub 'e'.
Duża harmonia samogłosek (Büyük Ünlü Uyumu) to podstawowa zasada fonetyczna języka tureckiego. Samogłoski dzielą się na tylne (twarde) (a, ı, o, u) oraz przednie (miękkie) (e, i, ö, ü). Dwuwariantowe przyrostki gramatyczne przyjmują samogłoskę a po samogłoskach tylnych oraz e po samogłoskach przednich.
Przykładowo wyraz araba tworzy liczbę mnogą arabalar, a okul tworzy miejscownik okulda. Z kolei słowa z samogłoskami przednimi tworzą formy ev → evler oraz göz → gözler. Chociaż w zapożyczeniach harmonia wewnątrz rdzenia bywa zaburzona (kitap, kalem), dołączane końcówki zawsze dostosowują się do ostatniej samogłoski: kitaplar, kalemler.
Częstym błędem uczniów jest mechaniczne używanie jednej końcówki (np. evlar zamiast evler) lub nieuwzględnianie nielicznych wyjątków pochodzenia obcego (saat → saatler).
Przykłady
Kitaplar masanın üzerinde duruyor.
Książki leżą na stole.
Öğrenciler dersi dikkatle dinliyorlar.
Uczniowie uważnie słuchają lekcji.
Bu odada iki büyük pencere var.
W tym pokoju są dwa duże okna.
Evde sıcak bir fincan çay içtim.
W domu wypiłem filiżankę gorącej herbaty.
Podobne terminy
Ucz się języka (turecki) w kontekście — darmowy słownik i trening.