Odmiana przymiotnika w języku niemieckim

Odmiana przymiotnika (die Adjektivdeklination) to jeden z najtrudniejszych tematów w niemieckiej gramatyce. Gdy przymiotnik stoi bezpośrednio przed rzeczownikiem, musi otrzymać odpowiednią końcówkę. Końcówka ta zależy od trzech czynników: rodzaju rzeczownika, liczby, przypadku oraz od typu rodzajnika (określony, nieokreślony lub brak rodzajnika), który poprzedza przymiotnik w zdaniu.

Wyróżnia się trzy typy odmiany przymiotników. Odmiana słaba występuje po rodzajnikach określonych ('der', 'die', 'das'), gdzie rodzajnik jasno wskazuje na przypadek, przez co przymiotnik otrzymuje prostą końcówkę '-e' lub '-en'. Odmiana silna ma miejsce, gdy przed przymiotnikiem nie ma rodzajnika; wtedy przymiotnik sam przejmuje końcówkę przypisywaną rodzajnikowi określonemu. Odmiana mieszana występuje po rodzajnikach nieokreślonych ('ein', 'eine') oraz zaimkach dzierżawczych, łącząc cechy odmiany słabej i silnej.

Opanowanie końcówek przymiotników wymaga nauki tabel odmiany i ćwiczeń. Przymiotniki występujące po rzeczowniku (orzecznikowe, np. 'Das Buch ist gut') nie odmieniają się wcale i zachowują formę podstawową. Jednak przed rzeczownikiem poprawne zastosowanie końcówki odmiany jest niezbędne do poprawnego posługiwania się językiem niemieckim.