Słaba i mocna odmiana przymiotnika w języku niemieckim

Odmiana przymiotnika w języku niemieckim dzieli się na słabą, mocną i mieszaną, w zależności od rodzaju poprzedzającego rodzajnika. Główna zasada głosi, że rodzaj, przypadek i liczba rzeczownika muszą być wyraźnie widoczne w grupie rzeczownikowej. Odmiana słaba występuje wtedy, gdy przed przymiotnikiem stoi rodzajnik określony ('der', 'die', 'das'). Ponieważ rodzajnik ten jednoznacznie wskazuje na przypadek i rodzaj, przymiotnik potrzebuje jedynie prostych końcówek: '-e' lub '-en'. Na przykład: 'der gute Mann' (dobry człowiek).

Odmiana mocna ma miejsce wtedy, gdy przed przymiotnikiem nie ma żadnego rodzajnika (lub występują liczebniki i słowa typu 'viele'). Ponieważ nie ma rodzajnika określającego przypadek, przymiotnik musi sam przejąć końcówki rodzajnika określonego (z wyjątkiem dopełniacza rodzaju męskiego i nijakiego liczby pojedynczej, gdzie końcówką jest '-en'). Przykładem jest 'kalter Kaffee' (zimna kawa). Odmiana mieszana występuje po rodzajnikach nieokreślonych ('ein') oraz zaimkach dzierżawczych ('mein') i łączy cechy obu odmian.