Niemieckie czasowniki modalne w czasie przeszłym

W języku niemieckim czas przeszły prosty (Präteritum) jest podstawowym sposobem wyrażania czasowników modalnych w przeszłości. Użycie czasu Perfekt z konstrukcją podwójnego bezokolicznika jest poprawne, ale brzmi bardzo ciężko i rzadko pojawia się w mowie potocznej. Do sześciu niemieckich czasowników modalnych należą 'können', 'müssen', 'dürfen', 'wollen', 'sollen' oraz 'mögen'. Podczas odmiany w czasie przeszłym wszystkie czasowniki modalne tracą przegłos (umlaut) w temacie, jeśli występował on w bezokoliczniku (na przykład 'können' zmienia się w 'konnte', a 'müssen' w 'musste').

Końcówki czasu przeszłego czasowników modalnych odpowiadają odmianie regularnej: -te, -test, -te, -ten, -tet, -ten. Najważniejszą cechą jest to, że pierwsza osoba liczby pojedynczej (ich) i trzecia osoba (er/sie/es) są identyczne i nie otrzymują dodatkowych końcówek osobowych. Na przykład 'ich durfte' (miałem pozwolenie) oraz 'er durfte' (on miał pozwolenie). Opanowanie tych form jest niezbędne do opowiadania o przeszłych obowiązkach, pozwoleniach i pragnieniach w codziennej komunikacji.