Spółgłoski łączące (y, n, s, ş) w języku tureckim
Buffer Consonants (y, n, s, ş)
W języku tureckim unika się zbiegu dwóch samogłosek; spółgłoski łączące (y, n, s, ş) wstawiane są między rdzeń a przyrostek.
Spółgłoski łączące (Kaynaştırma Harfleri, zapamiętywane hasłem YaŞaSıN) zapobiegają zbiegowi dwóch samogłosek. W języku tureckim występują cztery takie spółgłoski: y, n, s, ş.
Każda pełni określoną funkcję gramatyczną: 1. y — podstawowy łącznik przed biernikiem (kedi-y-i), celownikiem (oda-y-a), imiesłowami i łącznikami orzeczeniowymi (öğrenci-y-im). 2. n — w dopełniaczu (araba-n-ın), po zaimku dzierżawczym 3. osoby przed kolejnym przypadkiem (oda-s-ı-n-da) oraz w zaimkach (bu-n-u). 3. s — wyłącznie w końcówce dzierżawczej 3. osoby l. pojedynczej (baba-s-ı, anne-s-i). 4. ş — w liczebnikach rozdzielczych (iki-ş-er po dwa, yedi-ş-er po siedem).
Częstym błędem jest mylenie y z s (np. babayı oznacza 'ojca' w bierniku, a babası to 'jego ojciec').
Przykłady
Ali yeni arabasını garaja park etti.
Ali zaparkował swój nowy samochód w garażu.
Kapıyı açıp içeriye doğru yürüdü.
Otworzył drzwi i wszedł do środka.
Öğretmen öğrencilere ikişer kalem dağıttı.
Nauczyciel rozdał uczniom po dwa długopisy.
Masanın örtüsü tertemiz yıkanmış.
Obrus na stole został wyprany do czysta.
Podobne terminy
Ucz się języka (turecki) w kontekście — darmowy słownik i trening.