Zaimki wskazujące w języku tureckim (bu, şu, o)
Demonstrative Pronouns (bu, şu, o)
Język turecki stosuje trójstopniowy podział przestrzenny: bu (blisko), şu (nieco dalej / widoczne), o (daleko / poza zasięgiem wzroku).
System zaimków wskazujących w języku tureckim dzieli się na trzy stopnie odległości: bu (ten — blisko mówiącego), şu (tamten — w zasięgu wzroku / wskazywany w tej chwili), o (tamten odległy / niewidoczny).
Jako przymiotniki nie odmieniają się: bu masa, şu araba, o ev. Jako samodzielne zaimki przyjmują spółgłoskę łączącą n przed końcówkami przypadków: bunu, şuna, ondan. W liczbie mnogiej tworzą: bunlar, şunlar, onlar.
Wskazania miejsca tworzy się analogicznie: burada (tutaj), şurada (tam obok), orada (tam daleko).
Przykłady
Bu kitabı geçen hafta kütüphaneden aldım.
Wypożyczyłem tę książkę z biblioteki w zeszłym tygodniu.
Şu köşedeki mavi arabayı kim park etmiş?
Kto zaparkował tamten niebieski samochód na rogu?
Bunları masanın üzerine dikkatlice bırak lütfen.
Proszę, połóż to ostrożnie na stole.
Burada oturup biraz dinlenmek istiyoruz.
Chcemy tu usiąść i trochę odpocząć.
Podobne terminy
Ucz się języka (turecki) w kontekście — darmowy słownik i trening.