Dilbilgisi Sözlüğü

Kelimenin son hecesindeki ünlü kalınsa ek kalın (a), inceyse ek ince (e) ünlüyle başlar.

Düz ünlülerden sonra düz (a/e → ı/i), yuvarlak ünlülerden sonra dar yuvarlak (o/ö/u/ü → u/ü) ünlülerin gelmesi kuralıdır.

Sert ünsüzle (p, ç, t, k) biten kelimelere ünlüyle başlayan bir ek geldiğinde bu sesler yumuşayarak b, c, d, ğ seslerine dönüşür.

Ünlü ile biten bir kelimeye ünlü ile başlayan bir ek geldiğinde araya giren y, ş, s, n sesleridir.

İkinci hecesinde dar ünlü (ı, i, u, ü) bulunan bazı iki heceli sözcüklere ünlüyle başlayan bir ek geldiğinde, ikinci hecedeki dar ünlü düşer.

Türkçenin standart cümle yapısı Özne + Tümleç/Nesne + Yüklem (SOV) şeklindedir ve temel fiil cümlenin sonunda yer alır.

Türkçede en önemli vurgu yüklemden önceki kelimedir; yüklemin sonda olmadığı cümlelere ise devrik cümle denir.

İsimlere çoğul anlamı katan -lar/-ler ekidir; sayılardan ve miktar belirten sözcüklerden sonra çoğul eki kullanılmaz.

Türkçede altı şahıs zamiri vardır (ben, sen, o, biz, siz, onlar); fiil ekleri şahsı belirttiği için zamirler çoğunlukla söylenmez.

Üç dereceli işaret sistemi: bu (yakındaki), şu (biraz uzaktaki veya dikkat çekilen), o (uzaktaki veya görünmeyen).

Özneyi pekiştiren veya eylemin özneye döndüğünü belirten zamirdir (kendim, kendin, kendisi; kendi evim).

Varlıkları kesin olmayan miktarlarla veya belirsiz şekilde belirten zamirlerdir (herkes, kimse, biri, hepsi, hiçbiri).

Bir varlığın kime veya neye ait olduğunu belirten eklerdir (-im, -in, -i/-si, -imiz, -iniz, -leri).

İki veya daha fazla ismin birbirini tamamlamasıdır: Belirtili (kapının kolu), belirtisiz (kapı kolu) ve zincirleme.

Sıfatlar isimlerden önce gelir ve çekim eki almaz; üstünlük için 'daha' (ve -den hali), en üstünlük için 'en' kullanılır.

Sayılar onluk tabanda yan yana dizilerek oluşturulur; sıra sayıları -(I)ncı ekiyle, üleştirme sayıları -(ş)ar ekiyle yapılır.

Belirli ve bilinen nesneleri belirten hal ekidir (-ı, -i, -u, -ü; ünlüyle bitenlerde -yı, -yi, -yu, -yü).

İsme yönelme, yaklaşma veya hedef anlamı katan hal ekidir (-e, -a; ünlüyle bitenlerde -ye, -ya).

Bir varlığın nerede, kimde veya ne zaman bulunduğunu bildiren hal ekidir (-de, -da, -te, -ta).

Bir yerden ayrılmayı, çıkmayı, sebebi veya karşılaştırma noktasını bildiren hal ekidir (-den, -dan, -ten, -tan).

İsim tamlamalarında tamlayanı (sahibi) belirten ilgi ekidir (-ın, -in, -un, -ün; ünlüyle bitenlerde -nın, -nin, -nun, -nün).

Cümleye soru anlamı katan ve daima kendinden önceki kelimeden ayrı yazılan soru ekidir (mı, mi, mu, mü).

Varlık bildiren 'var' ve yokluk bildiren 'yok' kelimeleriyle kurulan varlık ve sahiplik cümleleridir.

Fiil cümlelerinde olumsuzluk -me/-ma ekiyle, isim ve sıfat cümlelerinde ise 'değil' sözcüğüyle yapılır.

Tek başlarına anlamı olmayan, isimlerden sonra gelerek cümlede anlam ilgisi kuran sözcüklerdir (için, ile, gibi, kadar, göre).

Eylemin gerçekleştiği zamanı bildiren zarflar ve saat ifadeleridir (dün, bugün, yarın, saat beşte, her zaman).

Bağlaç olan 'ki' ayrı yazılır (gördüm ki); sıfat yapan ve aitlik bildiren '-ki' ise kelimeye bitişik yazılır (masadaki, benimki).

Şu anda yapılmakta olan eylemleri veya yakın gelecekte kesin yapılacak planları anlatan zamandır (geliyorum, okuyorsun).

Her zaman yapılan alışkanlıkları, genel doğruları, nezaket rica cümlelerini ve kesin olmayan gelecek vaatlerini bildirir.

Söyleyenin bizzat gördüğü, şahit olduğu veya kesin olarak bildiği geçmiş eylemleri bildiren zamandır.

Eylemin başkasından duyulduğunu, sonradan fark edildiğini veya çıkarım yoluyla öğrenildiğini anlatan zamandır.

Gelecekte kesin olarak yapılacak eylemleri bildiren zamandır; 1. tekil ve çoğul şahıslarda k harfi ğ'ye yumuşar.

Bir eylemin yapılmasının gerekli, zorunlu veya tavsiye edildiğini bildiren kiptir (-meli, -malı).

Emir kipi doğrudan buyrukları (gel, yapın, gelsin), istek kipi ise ortak istek ve önerileri (gidelim, yapalım) bildirir.

Bir eylemi yapabilme gücünü, olasılığı veya izni bildiren kurallı bileşik fiildir; olumsuzu -eme-/-ama- ile yapılır.

Cümleye koşul, dilek veya varsayım anlamı katan kiptir (-se, -sa; ek-fiil olarak ise/-(y)se).

Bir basit zamanlı fiile ek-fiilin geçmiş (-di), rivayet (-miş) veya şart (-se) ekinin eklenmesiyle oluşan birleşik kiplerdir.

Fiil köklerine gelerek eylem adı türeten eklerdir: -mak/-mek, -ma/-me ve -ış/-iş (kodlama: Ma-yış-mak).

İlgi zamiri ('ki') kullanmadan sıfat-fiillerle yan cümle kurma sistemidir: Özne ortacı (-en) ve nesne ortacı (-dik / -ecek + iyelik).

Fiilleri zarflaştırarak durum, zaman ve bağlama ilgisi kuran eklerdir: -erek, -ince, -meden, -ip, -ken, -dıkça.

Başkasına ait sözleri aktarma yöntemidir: Düz cümleler için -diğini söylemek, emirler için -mesini istemek kullanılır.

İşi başkasına yaptırma (ettirgen) veya geçişsiz fiili geçişli yapma (oldurgan) ekleridir (-dir, -t, -ir, -it, -er).

İşi yapanın belli olmadığı veya eylemin nesnesi üzerine odaklanıldığı çatı türüdür (-il, -in, -n).

Eylemin özneye döndüğünü belirten dönüşlü çatı (-n) ile eylemin birlikte/karşılıklı yapıldığını belirten işteş çatıdır (-ş).

Kök üzerine belirli bir hiyerarşiyle eklerin art arda dizilmesidir: Fiil + Çatı + Olumsuzluk + Yeterlilik + Zaman + Ek-Fiil + Şahıs.

Kazakça, yüklemin cümlenin sonunda yer aldığı Özne-Nesne-Yüklem (SOV) yapısına sahip sondan eklemeli bir dildir.

Kazakça ünlüler kalın (а, о, ұ, ы) ve ince (ә, ө, ү, і, е) olarak ikiye ayrılır; ekler kökün son ünlüsüne tam uyum sağlar.

Yuvarlak ünlülerin (о, ө, ұ, ү) kendisinden sonraki düz ünlüleri telaffuzda yuvarlaklaştırması kuralıdır.

Sert ünsüzlerden sonra sert ekler (-тар/-ке), yumuşak ve tonlu ünsüzlerden sonra yumuşak ekler (-дар/-лер/-ге) gelir.

Kazakça şahıs zamirleri: мен (ben), сен (sen), сіз (siz - nezaket), ол (o), біз (biz), сендер (sizler), сіздер (sizler - nezaket), олар (onlar).

Kazakça işaret zamirleri mesafeye göre ayrılır: бұл/осы (bu, yakın), сол/мынау (şu), анау/ол (o, uzak).

Kazakçada çoğul eki, son sesteki ünlü ve ünsüz uyumuna göre 6 farklı varyanta sahiptir (-лар/-лер, -дар/-дер, -тар/-тер).

Kazakçada sahiplik bildiren iyelik ekleridir (-ым/-ім, -ың/-ің, -ыңыз/-іңіз, -ы/-і/-сы/-сі).

Yalın hal, ek almayan temel biçimdir; кім? (kim?) ve не? (ne?) sorularına cevap verir ve cümlenin öznesidir.

Tamlayan halidir (-ның/-нің vb.); tamlananın mutlaka 3. şahıs iyelik eki almasını gerektirir (Асқардың кітабы).

Yönelme ve yaklaşma bildirir (-ға/-ге, -қа/-ке, -на/-не); Nereye? Kime? sorularına cevap verir.

Belirli ve bilinen nesneleri gösteren hal ekidir (-ны/-ні, -ды/-ді, -ты/-ті, -н); Kimi? Neyi? sorularına cevap verir.

Bulunma halidir (-да/-де, -та/-те, -нда/-нде); Nerede? Kimde? Ne zaman? sorularına cevap verir.

Ayrılma ve çıkma bildirir (-дан/-ден vb.); Nereden? Kimden? Neden? sorularına cevap verir.

Kazakçaya özgü vasıta halidir (-мен/-бен/-пен); birliktelik (ile), araç ve vasıta bildirir. Türkiye Türkçesinde bu durum ekleşmiş 'ile' edatıdır.

Kazakçada evet/hayır soruları cümle sonuna ма/ме, ба/бе, па/пе edatları getirilerek yapılır.

Fiillerde olumsuzluk -ма/-ме ekleriyle, isim ve sıfat cümlelerinde ise 'емес' (değil) kelimesiyle yapılır.

Varlık ve mevcudiyet bildiren 'бар' (var) ve 'жоқ' (yok) sözcükleridir.

Görülen / kesin geçmiş zaman ekidir (-ды/-ді, -ты/-ті); konuşanın bizzat tanık olduğu veya kesin bildiği eylemleri anlatır.

Kazakça sayılar: asıl sayılar (бір, екі), sıra sayıları (-ыншы/-інші) ve topluluk sayılarıdır (-ау/-еу: екеу, үшеу).

Kazakçada şimdiki zaman, -ып/-іп/-п zarf-fiili ile 4 temel duruş yardımcı fiilinin (отыр, жатыр, тұр, жүр) birleşimiyle kurulur.

Geniş zaman ve alışkanlık bildiren -(y)A / -й ekidir; genel geçer kuralları ve düzenli yapılan eylemleri anlatır.

Kesin niyet ve amaç bildiren gelecek zaman ekidir (-мақ/-мек, -бақ/-бек, -пақ/-пек: 'yapmak niyetindeyim').

Gelecekte gerçekleşmesi muhtemel, tahmin edilen eylemleri anlatır (-ар/-ер/-р: 'herhalde gelir').

Gereklilik bildiren yapılardır: fiil mastarı (-у) + 'керек' / 'қажет' / 'тиіс' (yapmak gerek, gitmeli).

Emir kipi doğrudan emir ve ricaları, istek/arzu kipi (-ғысы келу) ise dilek ve istekleri bildirir.

Yeterlilik ve yapabilme anlamı, fiilin -а/-е/-й zarf-fiili ile 'алу' yardımcı fiilinin birleşmesiyle kurulur (жаза аламын = yazabilirim).

Dönüşlülük zamiri 'өз' (kendi); iyelik ve hal ekleri alır: өзім (kendim), өзің (kendin), өзі (kendisi).

Karşılaştırma -рақ/-рек, -лау/-леу veya ayrılma hali (-дан) ile, üstünlük derecesi ise 'ең', 'өте' veya pekiştirme ile yapılır (қып-қызыл).

Mekansal ilişkiler (üstünde, altında, içinde, önünde, arkasında, yanında), 3. şahıs iyelik ve hal eki alan yardımcı isimlerle kurulur.

Kazakçada edatlar isimden sonra gelir ve belirli hallerle (yalın, yönelme, ayrılma) birlikte kullanılır.

Zaman bildiren zarflardır: бүгін (bugün), кеше (dün), ертең (yarın), қазір (şimdi), таңертең (sabahleyin).

Şart eki -са/-се, 'eğer... ise' koşul yan cümleleri ve dilek/istek ifadeleri kurar.

Uzak geçmiş zaman ve tecrübe bildiren -ған/-ген (-қан/-кен) ekidir; geçmişte tamamlanmış ve etkisi süren durumları anlatır.

Kazakçada 'ki' veya ilgi zamiri olmadan sıfat-fiillerle (-ған/-ген, -атын/-етін, -ар/-ер) isimden önce yan cümle kurulur.

Zarf-fiiller (-ып/-іп/-п, -а/-е/-й, -ғанша, -ғалы) eylemleri birbirine bağlar, tarz ve zaman bildirir.

Eylemin adını ve mastar halini kuran -у ekidir; 7 ismin haliyle çekimlenir ve iyelik eki alabilir (оқу, жазу).

Dolaylı aktarma, niyet ve amaç cümleleri 'деп' (diye) sözcüğüyle kurulur.

Belgisiz zamirler 'әр-' (her), 'кей-' (bazı); olumsuz zamirler ise 'еш-' (hiç) ile kurulur ve olumsuz fiil gerektirir (ешкім келмеді).

Birleşik fiiller, zarf-fiil (-ып/-іп) ve kılınış yardımcı fiilleriyle (тастау, беру, қою, жіберу, шығу) kurulur.

Ettirgen çatı ekleridir (-дыр/-дір vb.); işin bir başkasına yaptırıldığını veya yapılmasına izin verildiğini bildirir.

Edilgen çatı ekleridir (-ыл/-іл, -л; 'л' sesinden sonra -ын/-ін); işin kim tarafından yapıldığının belirtilmediği durumları anlatır.

Dönüşlü çatı (-ын/-ін/-н) eylemin kişinin kendisine döndüğünü, işteş çatı (-ыс/-іс/-с) ise eylemin birlikte/karşılıklı yapıldığını bildirir.

Kazakçada isim çekim eklerinin sabit sırası: İsim Kökü + Çoğul + İyelik + Hal; 3. şahıs iyelikten sonra özel hal ekleri gelir (-нда, -на, -нан, -н).

Kök üzerine belirli bir hiyerarşiyle eklerin art arda dizilmesidir: Fiil + Çatı + Olumsuzluk + Zaman + Şahıs.

Rumence, öznenin atılabildiği ve vurgu için devrik cümlelerin kurulabildiği esnek bir Özne-Yüklem-Nesne (SVO) yapısına sahiptir.

Rumence üç cinsiyeti koruyan tek büyük Romen dilidir: tekilde eril, çoğulda dişil gibi davranan nötr (ambigene) cinsiyet bulunur.

Rumence, belirli tanımlığı (harf-i tarifi) kelimenin sonuna ekleyen (-ul, -l, -a, -i, -le) tek Latin dilidir.

Belirsiz tanımlık isimden önce gelir: un (eril/nötr tekil), o (dişil tekil) ve niște (tüm cinsler için çoğul / bazı, birkaç).

Çoğul ekleri (-i, -e, -uri), kökte düzenli ünlü (o/oa, e/ea) ve ünsüz (t/ț, d/z, s/ș) ses değişimlerine yol açar.

Kişi zamirleri (eu, tu, el, ea, noi, voi, ei, ele) fiil çekiminde genelde düşürülür; nezaket için dumneavoastră kullanılır.

Fiiller mastar eklerine göre (-a, -ea, -e, -i/-î) 4 gruba ayrılır; birçoğu çekimde -ez veya -esc eklerini alır.

Düzensiz yardımcı fiiller olan 'a fi' ve 'a avea', bileşik geçmiş zaman ve edilgen çatı yapımında temel rol oynar.

İyelik sıfatları belirli tanımlıklı isimden sonra gelir ve sahip olunan nesneye göre uyum sağlar (fratele meu, casa mea, cărțile mele).

Rumence Latince tamlayan ve yönelme hallerini birleştirmiştir; durum ismi değiştirmekten ziyade tanımlık ekleriyle (-lui, -ei, -lor) belirtilir.

Yakınlığı (acest = bu) ve uzaklığı (acel = şu/o) belirtir; isimden önce veya sonra gelmelerine göre biçimleri değişir.

Olumsuzluk edatı 'nu' fiilden ve klitiklerden önce gelir; 'nimeni', 'nimic' gibi olumsuz zamirler zorunlu çift olumsuzluk (nu ile birlikte) gerektirir.

Evet/hayır soruları yükselen tonlama veya 'oare' ile, özel sorular ise cine (kim), ce (ne), unde (nerede), când (ne zaman), cum (nasıl) ile kurulur.

1, 2 ve 12 sayıları cinsiyete göre değişir (doi/două); 20'den itibaren isimden önce zorunlu olarak 'de' edatı kullanılır (douăzeci de cărți).

Temel edatların çoğu ismin -i haliyle (Accusative) kullanılır ve belirli tanımlığın düşmesine neden olur (merg la școală).

Rumencede günlük konuşmanın ana geçmiş zamanıdır; 'a avea' yardımcı fiili (am, ai, a, am, ați, au) + geçmiş zaman sıfat-fiili ile kurulur.

Geçmişte tekrarlanan, alışkanlık haline gelmiş veya arka plan tasviri yapan eylemleri anlatır (-am, -ai, -a, -am, -ați, -au).

Resmi dilde 'voi' + mastar (voi citi), günlük dilde ise 'o să' + istek kipi (o să citesc) ile gelecek zaman kurulur.

Dönüşlü fiiller belirtme (mă, te, se, ne, vă, se) veya yönelme (îmi, îți, își, ne, vă, își) hali dönüşlülük klitikleriyle kullanılır.

Derecelendirme analitiktir: üstünlük derecesi 'mai' (daha), en üstünlük 'cel mai' (en), mutlak derece ise 'foarte' (çok) ile yapılır.

Vurgusuz belirtme hali zamirleridir (mă, te, îl, o, ne, vă, îi, le); fiilden önce gelir ve sesliyle başlayan yardımcı fiillere tireyle bağlanır (l-am văzut).

Yönelme hali klitikleridir (îmi, îți, îi, ne, vă, le); eylemin kime yöneldiğini belirtir (bana, ona) ve tireyle bağlanır (mi-a spus).

Belirli nesneler ve dolaylı tümleçler cümlede vurgusuz klitik zamirle zorunlu olarak yinelenir (Îl văd pe Ion = Ion'u görüyorum).

'Pe' edatı canlı, belirli ve şahıs bildiren nesnelerin başına gelir (pe Ion, pe cine, pe el) ve onları özneden ayırır.

İyelik tanımlığı (al, a, ai, ale) sahip olunan nesne ile tamlayan arasına girer ve sahip olunan nesnenin cinsiyetine/sayısına göre uyum sağlar.

Emir kipi buyruk bildirir: olumlu 2. tekil şahıs genelde 3. tekil geniş zamanla aynıdır (Citește!), olumsuzu ise 'nu' + mastar ile kurulur (Nu citi!).

Zaman (acum, ieri), yer (aici, acolo) ve tarz zarflarıdır; eril tekil sıfatlar doğrudan tarz zarfı olarak kullanılır (vorbește frumos).

Karmaşık yer ve yön edatları (împotriva, înaintea, în fața, deasupra) zorunlu olarak Genitiv (tamlayan) haliyle kullanılır.

Belgisiz zamirler '-va' son ekiyle (cineva, ceva, undeva) veya 'ori-' ile kurulur; olumsuz zamirler (nimeni, nimic) çift olumsuzluk gerektirir.

Sıfatlar niteledikleri isimle cinsiyet, sayı ve hal bakımından uyum sağlar; 4 biçimli (bun), 3 biçimli (lung), 2 biçimli (mare) ve değişmeyen gruplara ayrılır.

'să' edatıyla kurulan istek kipi, arzu ve gereklilik bildirir; mastarın yerini alarak modal fiillerden sonra kullanılır (vreau să merg = gitmek istiyorum).

Diğer Latin dillerinin aksine Rumence, mastar (a citi) yerine neredeyse tamamen 'să' ile istek kipini (vreau să citesc) tercih eder.

Özel 'aș, ai, ar, am, ați, ar' yardımcı fiilleri + mastar ile kurulur; varsayımları, dilekleri ve nezaketli ricaları bildirir (aș dori = rica ederdim).

Roman dilleri arasında benzersiz olan supin, bir edat (de, la, pentru) ile geçmiş zaman sıfat-fiilinin birleşiminden oluşur ve amaç veya alet işlevi bildirir (mașină de spălat = çamaşır makinesi).

-ând veya -ind ekleriyle kurulan zarf-fiil, eşzamanlı eylemleri veya yapılış tarzını bildirir (-erek/-arak); klitik zamirler sonuna eklenir (văzându-l).

'care' (ki o) ilgi zamiri özne (care), nesne (pe care + klitik) veya tamlayan/yönelme halinde (căruia, căreia, cărora) yan cümleleri bağlar.

Rumence, doğrudan seslenmelerde kullanılan sentetik hitap hali eklerini (-e, -ule, -o, -lor) koruyan tek Latin dilidir (Domnule!, Ioane!, Fetițo!).

Edilgen çatı 'a fi' + özneyle uyumlu sıfat-fiil ile kurulur; işi yapan insan fail 'de către' (tarafından) ile belirtilir.

Yazı ve edebiyat dilinde veya bölgesel olarak Oltenia'da kullanılan sentetik basit geçmiş zamandır (făcui, zise, merse).

Diğer Latin dillerinin aksine Rumence, geçmişten önceki eylemleri sentetik tek bir ekle kurar (-sem, -seși, -se, -serăm, -serăți, -seră).

'aș, ai, ar, am, ați, ar' + değişmeyen 'fi' + geçmiş zaman sıfat-fiili ile kurulur; geçmişte gerçekleşmemiş varsayımları anlatır (aș fi venit = gelmiş olurdum).

Yönelme (dativ) ve belirtme (akuzativ) klitikleri birleştiğinde Dativ daima Akuzativden önce gelir ve tireyle bağlanır (mi-l dai = onu bana veriyorsun).

Sıfatlar kural olarak isimden sonra gelir (om bun); ancak isimden önce geldiklerinde belirli tanımlığı alırlar (frumoasa fată) ve anlam değiştirebilirler (un om mare = uzun boylu adam vs. un mare om = büyük/önemli adam).

Dolaylı aktarma 'că' (diye/ki) veya emirler için 'să' ile yapılır; İngilizcedeki gibi katı bir zaman geriletmesi (backshift) olmadan ana zaman korunur.

İşaret tanımlığı (cel, cea, cei, cele) sıfatları isme bağlar (băiatul cel bun), sıfatları isimleştirir ve en üstünlük derecesini kurar (cel mai bun).

Çekçe, sözdizimsel ilişkileri, yönelmeyi ve hitabı belirtmek için yedi dilbilgisel hâl (Çek eğitiminde 1'den 7'ye kadar numaralandırılır) kullanır.

Çekçe isimler üç ana cinsiyete ayrılır: eril (canlı ve cansız olarak ikiye ayrılır), dişil ve nötr; tüm sıfat ve fiil uyumunu belirler.

Eril canlı ve cansız isimler arasındaki ayrım, tekil belirtme hâlini (Canlı: B=İlgi, Cansız: B=Yalın) ve çoğul sıfat/fiil uyumunu kökten değiştirir.

'Kdo?' (Kim?) ve 'Co?' (Ne?) sorularına cevap veren, cümlenin öznesini ve isim yüklemini belirten temel sözlük hâlidir.

'Koho?' (Kimi?) ve 'Co?' (Neyi?) sorularına cevap verir; geçişli fiillerin doğrudan nesnesini ve yönelme bildiren edatları (na, pro) yönetir.

'Koho?' ve 'Čeho?' sorularına cevap verir; aidiyet, 5 ve üzeri sayılardan sonra miktar, yokluk ve 'od, do, z, bez, u' edatlarını yönetir.

Çekçe gizli özne (pro-drop) dilidir; kişi zamirleri (já, ty, on, my, vy, oni) vurgu veya karşıtlık olmadıkça cümlede kullanılmaz.

Çekçe fiiller, şimdiki zaman 3. tekil şahıs kök ünlüsüne göre (-e, -ne, -je, -í, -á) 5 çekim sınıfına ayrılır.

'Být' (jsem, jsi, je, jsme, jste, jsou) ve 'mít' (mám, máš, má...), isim cümlelerinde bağlaç, sahiplik ve geçmiş zaman yardımcı fiili olarak kullanılır.

Çekçede fiiller doğrudan 'ne-' öneki eklenerek olumsuz yapılır (nerozumím) ve olumsuz zamirlerle zorunlu çift olumsuzluk kuralı uygulanır (nikdo nic neví).

Evet/hayır soruları tonlama ve devrik sözdizimiyle; özel sorular ise çekimlenen soru zamirleriyle (kdo, co, kde, kdy, proč, jaký) kurulur.

'ten' (eril), 'ta' (dişil), 'to' (nötr) işaret zamirleri yedi hâlin tamamında çekimlenir ve niteledikleri isimle tam uyum sağlar.

İyelik zamirleri (můj, tvůj, její, náš, váš) sahip olunan isimle cinsiyet, sayı ve hâl bakımından uyum sağlar ('jeho' ve 'jejich' değişmez).

Çekçede sayma üç basamaktan oluşur: 1 tekil yalın hâl, 2-4 çoğul yalın hâl, 5 ve üzeri sayılar ise zorunlu olarak çoğul ilgi hâli (Genitiv) gerektirir.

Temel edatlar: 'do, od, z, bez, u' Genitiv (İlgi); 'pro, přes' ve yön bildiren 'na, v' ise Akuzativ (Belirtme) gerektirir.

'Komu?' (Kime?) ve 'Čemu?' (Neye?) sorularına cevap verir; dolaylı tümleci, yararlanıcıyı ve 'k, kvůli, proti, díky' edatlarını yönetir.

'O kom?' ve 'O čem?' sorularına cevap verir; durağan yeri ve konuyu bildirir; edatsız (v, na, o, po, při) asla kullanılmaz.

'S kým?' (Kiminle?) ve 'S čím?' (Neyle?) sorularına cevap verir; araç/ulaşımı edatsız (autem), birlikteliği ise 's/se' edatıyla bildirir.

Çekçe, insanlara doğrudan seslenirken ve nezaketli hitaplarda zorunlu olan bağımsız bir hitap hâlini (Pane profesore!, Petře!) korur.

-l sıfat-fiili (dělal, dělala) ile 'být' yardımcı fiilinin (jsem, jsi, jsme, jste) birleşiminden oluşur; 3. şahısta yardımcı fiil kullanılmaz.

Her Çekçe fiil ya süreklilik/süreç (nedokonavý: číst) ya da tamamlanmış sonuç (dokonavý: přečíst) bildirir; gelecek zaman yapısını belirler.

Çekçe iki dönüşlü zamir kullanır: Akuzativ 'se' (doğrudan kendine: mýt se = yıkanmak) ve Dativ 'si' (kendi yararına: koupit si = kendine satın almak).

Üstünlük derecesi '-ejší/-ější' veya '-ší' ekiyle; en üstünlük derecesi ise üstünlük biçiminin başına 'nej-' getirilerek kurulur (nový → novější → nejnovější).

Vurgusuz kısa zamirler ve yardımcılar (jsem, by, se, si, mi, ti, ho), cümlenin mutlaka ikinci sözdizimsel öbeğinde yer almalıdır.

Sürekli fiiller 'budu' + mastar ile (budu číst = okuyacağım); tamamlanmış fiiller ise doğrudan şimdiki zaman çekimiyle gelecek bildirir (přečtu = okuyup bitireceğim).

-l sıfat-fiili + 'bych, bys, by, bychom, byste, by' ekleriyle kurulur; varsayımları, dilekleri ve nezaketli ricaları bildirir.

Doğrudan emirleri, ricaları ve yasakları bildirir: 2. tekil (dělej/piš), 1. çoğul (dělejme/pišme) ve 2. çoğul (dělejte/pište).

Cümlenin öznesi sahip olunan nesnenin de sahibiyse, Çekçe 'můj/jeho' yerine kesinlikle dönüşlü 'svůj' (kendi) zamirini gerektirir.

Sıfatlar iki ana çekim türüne ayrılır: cinsiyete göre ünlü değiştiren sert tip 'mladý' (-ý, -á, -é) ve her cinste uzun '-í' alan yumuşak tip 'jarní'.

'ně-' öneki belgisiz zamirleri (někdo - biri, něco - bir şey), 'ni-' ise fiille zorunlu çift olumsuzluk alan olumsuz zamirleri (nikdo - hiç kimse) kurar.

Hareket fiilleri çiftler oluşturur: tek bir yöne gidiş için tek yönlü (jít, jet); tekrarlanan veya çok yönlü gidişler için çok yönlü fiiller (chodit, jezdit) kullanılır.

'byl' + 'bych, bys, by' + '-l sıfat-fiili' ile kurulur; geçmişte gerçekleşmemiş varsayımları bildirir (byl bych udělal = yapmış olurdum).

Çekçe iki türlü edilgen çatı kurar: 'být' + edilgen sıfat-fiil (dům byl postaven = ev inşa edildi) ve 'se' ile dönüşlü edilgen (kniha se čte = kitap okunur).

Edebi dilde cinsiyet ve sayıya göre çekimlenen zarf-fiiller: eşzamanlı eylemler için şimdiki (-e/-íc/-íce) ve önceki eylemler için geçmiş (-v/-vši/-vše).

Tüm Çekçe isimler 14 standart model kelimeye göre (pán, hrad, muž, stroj; žena, růže, píseň, kost; město, moře, kuře, stavení) çekimlenir.

Çekçe sayılar tüm hâllerde çekimlenir: 'dva/dvě' ikil sayı eklerini (dvou, dvěma) korurken, 5-99 arası sayılar bükünlü hâllerde '-i' eki (pěti) alır.

Lokál edatları (v, na, o, po, při) yer ve konu bildirir; konum bildiren uzamsal edatlar (za, před, pod, nad, mezi) ise Instrumentál alır.

Özneler arasındaki karşılıklı eylemler 'se/si' dönüşlü zamirleriyle ve 'navzájem' (karşılıklı olarak) veya 'jeden druhého' (birbirini) ile kurulur.

Yan cümleler bildirme bağlacı 'že' (ki/diye), amaç bağlacı 'aby' (için/diye) ve dolaylı soru bağlaçları 'zda / jestli' (olup olmadığını / -mı) ile bağlanır.

Çekçe, eril şahıs isimlerinden '-ův/-ova/-ovo' ve dişil isimlerden '-in/-ina/-ino' ekleriyle aitlik sıfatları türetir (otcův dům = babanın evi, matčina kniha = annenin kitabı).

Çekçe resmi Yazı Dili (spisovná) ile günlük Konuşma Dili (obecná čeština) arasında düzenli ses değişimleriyle (-ý → -ej, -é → -ý, protetik v-) belirgin bir ikidillilik (diglossia) sergiler.

Çekçe çekimlerde kök ünlüsü düzenli olarak kısalır veya değişir: 'ů' harfi kısa 'o' ile nöbetleşir (dům → domu, stůl → stolu); á/í sesleri kısalır.

Geçmiş zaman çoğulunda yazım ve uyum öznenin cinsiyetine bağlıdır: Eril canlı için -i (studenti psali), Eril cansız ve dişil için -y (ženy/stoly psaly), nötr için -a (města byla).

Modal fiiller gereklilik (muset), yetenek (moct), izin (smět), istek (chtít) ve görev (mít) bildirir ve doğrudan mastarla kullanılır.

İngilizcedeki zaman geriletmesinin (backshifting) aksine Çekçe dolaylı anlatım, konuşanın kullandığı orijinal zamanı aynen korur (Petr řekl, že má čas).

Sırpça tam anlamıyla iki yazı sistemli bir dildir: resmi Kiril (azbuka, 30 harf) ve Latin (abeceda, 30 harf) alfabeleri birebir 1:1 ses karşılığına sahiptir.

Sırpçada isimler 7 hâle göre çekimlenir: Nominativ (Yalın), Genitiv (İlgi), Dativ (Yönelme), Akuzativ (Belirtme), Vokativ (Hitap), Instrumental (Vasıta) ve Lokativ (Bulunma).

Sırpça isimler üç cinsiyete ayrılır: eril (ünsüz veya -o/-e ile biten), dişil (-a veya ünsüzle biten) ve nötr (-o veya -e ile biten).

Ko? (Kim?) ve Šta? (Ne?) sorularına cevap veren, cümlenin öznesini ve yüklem ismini belirten temel sözlük hâlidir.

Koga? (Kimi?) ve Šta? (Neyi?) sorularına cevap verir; geçişli fiillerin doğrudan nesnesini ve u, na, kroz edatlarıyla hareket yönünü belirtir.

Koga? ve Čega? sorularına cevap verir; sahiplik, yokluk (nema), miktar bildirir ve od, do, iz, bez, kod, pre, posle edatlarını alır.

Sırpça tam/vurgulu (ja, ti, on...) ve kısa/enklitik (me, te, ga...) şahıs zamirlerini kullanır; özne zamirleri doğal olarak düşürülür.

Şimdiki zaman fiilleri 1. tekil şahıs ekine göre üç ana çekim grubuna ayrılır: -am (čitati), -im (govoriti) ve -em (pisati, piti).

Biti fiili tam (jesam...), kısa enklitik (sam, si, je...) ve olumsuz (nisam...) formlara; hteti fiili tam (hoću...), kısa (ću, ćeš...) ve olumsuz (neću...) formlara sahiptir.

Fiil olumsuzluğu fiilden ayrı yazılan 'ne' ile yapılır (ne radim); 4 birleşik fiil (nisam, neću, nemam, nemoj) hariçtir ve çift olumsuzluk zorunludur.

Evet/hayır soruları 'Da li + fiil' veya 'fiil + li' ile kurulur (Da li radiš? / Radiš li?); açık uçlu sorular ko, šta, gde, kada, zašto, kako ile sorulur.

Sırpça 3 uzamsal mesafe ayırt eder: ovaj (bu, konuşana yakın), taj (şu, dinleyene yakın) ve onaj (o/öteki, her ikisine de uzak).

İyelik zamirleri sahip olunan isimle cinsiyet, sayı ve hâlde uyum sağlar: moj (benim), tvoj (senin), njegov (onun eril), njen (onun dişil), naš (bizim), vaš (sizin), njihov (onların).

1–4 arası sayılar cinsiyet ve hâle göre çekimlenip özel ikil/azlık formu alırken, 5 ve üzeri sayılar çoğul Genitiv gerektirir.

Genitiv edatları köken, yokluk ve yakınlık bildirir (od, do, iz, bez, kod); Akuzativ edatları ise hedef ve yönelme hareketi bildirir (u, na, za, kroz).

Kome? (Kime?) ve Čemu? (Neye?) sorularına cevap verir; dolaylı tümleci, k/ka ile yönelmeyi ve deneyimleyen özne durumlarını bildirir.

Yalnızca edatlarla (u, na, o, po, pri) kullanılır; durağan konumu (Gde? - Nerede?) ve düşünce/konuşma konusunu (O čemu?) bildirir.

S kim? (Kiminle?) ve Čime? (Neyle?) sorularına cevap verir; araç/vasıtayı (edatsız: autom), birlikteliği (s/sa ile) ve uzamsal konumu bildirir.

Kişilere doğrudan seslenmek, hitap etmek ve selamlamak için kullanılan, -e, -u, -o ekleri ve ünsüz yumuşaması içeren canlı bir hâldir.

Biti yardımcı fiilinin şimdiki zamanı (sam, si, je, smo, ste, su) ile cinsiyete göre çekimlenen -l sıfat-fiilinin (radio, radila, radili) birleşimidir.

'ću, ćeš, će' yardımcı fiilleri + mastar ile kurulur (Ja ću raditi); cümle başında ise mastar köküne eklenir (radiću, čitaću).

Vurgusuz 'se' enklitiği ile kurulan; öz dönüşlü (prati se = yıkanmak), işteş (voleti se = sevişmek) ve zorunlu dönüşlü fiilleri (smejati se = gülmek) kapsar.

Fiiller görünüş çiftleri oluşturur: süreç ve tekrar için bitmemiş (nesvršeni); tamamlanmış sonuç için bitmiş (svršeni) fiiller kullanılır.

Sıfatlar 3 derece oluşturur: Pozitiv (lep), -iji, -ji veya -ši ile Komparativ (lepši) ve 'naj-' önekiyle Superlativ (najlepši).

Vurgusuz enklitikler cümlenin 2. konumunda katı bir sırayla dizilir: soru 'li' > şart 'bih' > gelecek 'ću' > Dativ zamirler > Akuzativ zamirler > se > 'je' bağlacı.

Emir ve ricaları 2. tekil (-j, -i), 1. çoğul (-jmo, -imo) ve 2. çoğul (-jte, -ite) şahıslarda kurar; olumsuz emir 'nemoj / nemojte' ile yapılır.

Biti fiilinin aorist biçimleri (bih, bi, bi, bismo, biste, bi) + -l sıfat-fiili ile kurulur; varsayımsal koşul, istek ve kibar ricaları bildirir.

Sahip olan kişi cümlenin öznesi olduğunda tüm şahıslarda (1, 2, 3) 'svoj' (kendi) zamirinin kullanılması zorunludur.

Niteleme sıfatları belirsiz kısa form (Kakav? dobar - yüklem) ile -i ile biten belirli uzun form (Koji? dobri - niteleme) arasında ayrım yapar.

'ne-' (neko = biri), 'ni-' (niko = hiç kimse), 'sva-' (svako = herkes) ve 'i-' (iko = herhangi biri) önekleriyle kurulur; edatlarla bölünür (ni sa kim = hiç kimseyle).

Öz-Slavcadan korunan, bitmiş fiillerden (-h, -e, -smo) kurulan ve dinamik anlatılarda anlık geçmiş eylemleri bildiren basit geçmiş zamandır.

Yalnızca bitmemiş fiillerden (-ah, -aše, -asmo) kurulan ve geçmişteki sürekli arka plan durumlarını bildiren klasik basit geçmiş zamandır.

'budem, budeš, bude...' + -l sıfat-fiili ile kurulur; yalnızca koşul ve zaman yan cümlelerinde gelecekteki öncül eylemleri bildirir (ako budem radio).

Sırpça ikil/azlık yapısını korur: 2, 3, 4 sayıları -a ile biten paukal isimler alır (dva studenta); 5 ve üzeri sayılar çoğul Genitiv alır (pet studenata).

Değişmez zarf-fiil biçimleri: eşzamanlı eylemler için şimdiki -ći (čitajući = okuyarak) ve önceki eylemler için geçmiş -vši (pročitavši = okuduktan sonra).

'biti' + -n/-t ile biten edilgen sıfat-fiil (knjiga je pročitana = kitap okundu) veya 'se' ile dönüşlü edilgen (kuća se gradi = ev inşa ediliyor) ile kurulur.

İsimler 3 çekim grubuna ayrılır: I. Grup (Genitiv -a alan eril ve nötr), II. Grup (-a ile bitip Genitiv -e alan dişil/eril) ve III. Grup (ünsüzle bitip Genitiv -i alan dişil).

Balkan dil birliği özelliği: modal ve istek yapılarında yalın mastar yerine çekimli 'da + geniş zaman' (Želim da radim) kullanımı tercih edilir.

Durağan konum bildiren 'Nerede?' (Gde?) sorusu 'u/na' ile Lokativ; 'pod, nad, pred, za, među' edatlarıyla ise Instrumental gerektirir.

Birleşik cümleler bildirme/amaç (da), neden (jer, zato što), şart (ako), ödün (iako) ve zaman (kad, čim) bağlaçlarıyla kurulur.

Düzenli ünsüz değişimleri: Palatalizasyon (-e önünde k/g/h → č/ž/š), Sibilarizasyon (Dativ/Lokativ -i önünde k/g/h → c/z/s) ve Yotasyon (d+j → đ, t+j → ć).

Düşen 'A', yalın tekil ve çoğul Genitiv'de son ünsüzler arasında belirip bükünlü hâllerde düşer (pas → psa); ünlü 'R' hece kurucu sesli gibi davranır (prst, trg).

Birleşik zamanlarda -l sıfat-fiili özneyle cinsiyet ve sayıda tam uyum sağlar: Eril için -i (studenti su radili), Dişil için -e (žene su radile), Nötr için -a (sela su bila).

Modal fiiller zorunluluk (morati), yetenek (moći), izin (smeti), istek (hteti) ve gereklilik (trebati) bildirir; çoğunlukla 'da + geniş zaman' ile kullanılır.

Dolaylı anlatım, konuşanın orijinal zamanını aynen korur (İngilizcedeki gibi zaman geriletmesi yapılmaz); bildirimler için 'da', sorular için 'da li' kullanılır.

İtalyanca belirli tanımlıklar cinsiyet ve sayıya göre uyar; seçimi takip eden kelimenin ilk sesine bağlıdır (eril: il/i, lo/gli, l'/gli; dişil: la/le, l'/le).

Belirsiz tanımlıklar tekil isimleri tanıtır: eril 'un' / 'uno' (s+sessiz, z öncesi); dişil 'una' / sesliler önünde kesme işaretli 'un''.

İtalyanca isimler eril ve dişil olarak ikiye ayrılır: -o → -i (ragazzo → ragazzi), -a → -e (casa → case) ve -e → -i (studente → studenti).

İtalyanca gizli özne kullanan (pro-drop) bir dildir; kişi zamirleri (io, tu, lui, lei, noi, voi, loro) vurgu, karşıtlık veya nezaket (Lei) dışında genellikle atılır.

Düzenli şimdiki zaman fiilleri 3 gruba ayrılır: 1. grup (-are: -o, -i, -a, -iamo, -ate, -ano), 2. grup (-ere: -o, -i, -e, -iamo, -ete, -ono) ve 3. grup (-ire, -isc- ekli fiiller dahil).

İki temel kuralsız yardımcı fiil: essere (sono, sei, è, siamo, siete, sono) ve avere (ho, hai, ha, abbiamo, avete, hanno - 'h' okunmaz).

İtalyancada iyelik sıfatları tanımlıkla kullanılır (il mio libro, la tua casa); sadece tekil ve nitelemesiz aile üyelerinde tanımlık düşer (mio padre vs. i miei fratelli).

Dokuz temel basit edat (di, a, da, in, con, su, per, tra/fra) mekân, zaman, neden, araç ve aidiyet ilişkilerini kurar.

Basit edatların (di, a, da, in, su) belirli tanımlıklarla (il, lo, la, i, gli, le) zorunlu olarak tek kelimede birleşmesiyle oluşur (di+il=del, in+la=nella, a+gli=agli).

Basit olumsuzluk fiilin önüne 'non' konularak yapılır (non parlo); olumsuz sözcükler fiilden sonra geldiğinde çifte olumsuzluk zorunludur (non so niente, non vedo nessuno).

Evet/hayır soruları kelime sırası değişmeden sadece yükselen tonlama ile sorulur; bilgi sorularında chi, che cosa, dove, quando, perché, come, quanto, quale kullanılır.

Questo (bu/bunlar) konuşana yakın nesneleri; quello (şu/o/onlar) uzaktaki nesneleri bildirir ve sıfat olarak belirli tanımlık eklerini aynen kopyalar (quel, quello, quell', quei, quegli).

İtalyancanın temel geçmiş zamanıdır; 'essere' veya 'avere' yardımcı fiili + geçmiş zaman sıfat-fiili (-ato, -uto, -ito) ile kurulur.

Geçişli fiiller 'avere' alır (uyum yok: ho mangiato); hareket, durum, değişim ve dönüşlü fiiller 'essere' alır ve sıfat-fiil özneyle cinsiyet/sayıca zorunlu olarak uyar (sono andato/andata, siamo partiti/partite).

Birçok temel fiil kuralsız geçmiş zaman sıfat-fiili oluşturur (fare → fatto, dire → detto, vedere → visto, scrivere → scritto, prendere → preso, essere → stato).

Geçmişteki sürekli alışkanlıkları ('yapardım'), arka plan tasvirlerini ve fiziksel/duygusal durumları anlatan basit geçmiş zamandır (-avo, -evo, -ivo).

Passato Prossimo tamamlanmış, anlık olayları anlatır; Imperfetto ise arka plan tasvirini, süregelen eylemleri ve alışkanlıkları bildirir.

Dönüşlü zamirlerle (mi, ti, si, ci, vi, si) kurulur. Birleşik zamanlarda zorunlu olarak 'essere' alır ve sıfat-fiil cinsiyet/sayıca tam uyum sağlar (ci siamo visti/viste).

Düz nesne zamirleri (mi, ti, lo, la, ci, vi, li, le). 'Avere' ile birleşik zamanlarda 3. şahıs zamirleri (lo, la, li, le) sıfat-fiili cinsiyet ve sayıda zorunlu olarak uydurur (l'ho vista, li ho comprati).

'a' edatlı alıcı ismin yerini tutar (A chi? / Kime?): mi, ti, gli (ona eril), le (ona dişil), Le (size nezaket), ci, vi, loro (onlara). Sıfat-fiil uyumu YAPTIRMAZ.

Dolaylı bir zamirin düz nesne zamiri (lo, la, li, le) veya 'ne' ile birleşmesiyle oluşur: mi/ti/ci/vi 'e'ye döner (me lo, te la); gli/le ise tek kelimede birleşir (glielo, gliela, gliene).

Çok işlevli zamir parçacığı: Yer zarfı ('oraya/orada': ci vado), 'a/in/su/con' ile başlayan öbeklerin yerine geçme ('buna/bununla': ci penso) ve 'esserci' varlık fiili (c'è, ci sono).

Miktar belirtir ('ondan/onlardan': ne ho due - iki tanem var), 'di' ile konu belirtir ('bundan': ne parliamo) veya uzaklaşma bildirir ('oradan': me ne vado). Geçmiş zamanda sıfat-fiil sayılan nesneyle uyar (ne ho comprate tre).

Karşılaştırma 'più/meno + di' (isimler/zamirler) veya 'che' (sıfatlar/fiiller) ile yapılır; göreceli üstünlük tanımlık ekler (il più grande); mutlak üstünlük '-issimo' eki alır (bellissimo).

Dovere (zorunda olmak), potere (ebilmek), volere (istemek) ve sapere (bilmek/becerebilmek) doğrudan mastarla birleşir; birleşik zamanlarda yardımcı fiil seçimi bağımlı mastara göre belirlenir (ho dovuto fare vs. sono dovuto andare).

Vurgulu şahıs ekleriyle kurulan (-rò, -rai, -rà, -remo, -rete, -ranno) gelecek zamandır; planları, sözleri ve şimdiki zamana ait olasılık/tahminleri (saranno le tre = saat 3 olmalı) bildirir.

'essere/avere' fiilinin gelecek zamanı + geçmiş zaman sıfat-fiili ile kurulur; gelecekteki başka bir eylemden önce bitecek eylemleri veya geçmişe dair olasılıkları bildirir (avrà perso il treno = treni kaçırmış olmalı).

Gelecek zaman kökü + şart ekleri (-ei, -esti, -ebbe, -emmo, -este, -ebbero) ile kurulur; kibar ricaları (vorrei un caffè), varsayımları, tavsiyeleri ve teyit edilmemiş haberleri bildirir.

'essere/avere' şart kipi + geçmiş zaman sıfat-fiili ile kurulur; geçmişte gerçekleşmemiş niyetleri ve geçmişteki gelecek eylemleri bildirir (disse che sarebbe venuto = geleceğini söylemişti).

Doğrudan emirler: 'tu' (-are → -a: parla!, -ere/-ire → -i: scrivi!), 'noi' (-iamo), 'voi' (-ate, -ete, -ite); 'tu' için olumsuz emir zorunlu olarak 'non + mastar' ile kurulur (non parlare!).

Nezaket emirleri (Lei) şimdiki dilek kipini kullanır (-are → -i: parli!; -ere/-ire → -a: prenda!) ve zamirleri fiilin ÖNÜNE alır (mi dica, lo prenda); oysa gayriresmi emirlerde zamirler fiilin SONUNA eklenir (dimmi, prendilo).

Çapraz sesli harflerle kurulur: 1. grup (-are) -i eklerini alır (-i, -i, -i, -iamo, -iate, -ino); 2. ve 3. gruplar (-ere/-ire) ise -a eklerini alır (-a, -a, -a, -iamo, -iate, -ano).

Dilek kipi fikir (penso che), duygu (sono felice che), şüphe (dubito che), istek (voglio che) fiilleri, kişiliksiz ifadeler (è necessario che) ve bağlaçlar (prima che, benché, affinché) tarafından tetiklenir.

'essere/avere' fiilinin şimdiki dilek kipi + geçmiş zaman sıfat-fiili ile kurulur; şimdiki zamandaki bir yargıya bağlı geçmişte tamamlanmış eylemleri bildirir (credo che sia partito = gitmiş olduğuna inanıyorum).

'essere/avere' fiilinin imperfetto hali + geçmiş zaman sıfat-fiili ile kurulur; geçmişteki başka bir olaydan önce gerçekleşmiş eylemleri bildirir (avevo già mangiato = çoktan yemiştim).

'Che' özne ve düz nesne için değişmez (ki o, -en/-an); 'cui' tüm edatlardan sonra kullanılır (di cui, in cui, con cui); 'il quale' (la quale, i quali, le quali) ise cinsiyet/sayıca bükülerek netlik sağlar.

Çift '-ss-' ekleriyle kurulur (-assi, -essi, -issi); geçmiş zamandaki bir yargıya bağlı eşzamanlı eylemleri veya 'se' ile kurulan şart cümlelerini bildirir (se fossi ricco = zengin olsaydım).

'essere/avere' fiilinin congiuntivo imperfetto hali + geçmiş zaman sıfat-fiili ile kurulur; geçmişe bağlı öncelikli olayları veya gerçekleşmemiş geçmiş şartları bildirir (se avessi saputo = bilseydim).

Dilek kipi zaman uyum tablosu: Temel cümle şimdiki zamandaysa Congiuntivo presente (eşzamanlılık) veya passato (öncelik); geçmiş zamandaysa Congiuntivo imperfetto (eşzamanlılık) veya trapassato (öncelik) alır.

Şart cümleleri 'se' şartı ve sonucu 3 tipte birleştirir: 1. Tip Gerçeklik (se studi, passi), 2. Tip Olasılık (se studiassi, passeresti), 3. Tip Geçmişte İmkânsızlık (se avessi studiato, avresti passato).

Edilgen çatı 'essere' (tüm zamanlar), 'venire' (sadece basit zamanlar, dinamik eylemi vurgular) veya 'andare' (gereklilik/zorunluluk bildirir: va fatto = yapılmalıdır) + özneyle uyumlu sıfat-fiil ile kurulur.

'Si impersonale' genel özneler için 3. tekil şahsı kullanır ('İtalya'da iyi yenir': in Italia si mangia bene); 'si passivante' ise çoğul nesneyle sayıda uyar (qui si vendono libri = burada kitaplar satılır).

Ulaç '-ando' (-are) veya '-endo' (-ere/-ire) ile biter; 'stare' fiili ile birleşerek (sto parlando, stavo studiando) tam o anda devam eden eylemleri anlatır.

Fiiller bir mastara bağlanırken belirli edatlar alırlar: A (andare a, iniziare a, imparare a, riuscire a) veya DI (decidere di, finire di, pensare di, cercare di, sperare di).

Geçmiş zamandaki bir aktarma fiilinden sonra dolaylı anlatıma geçerken zaman kayması zorunludur: Şimdiki → Imperfetto, Geçmiş → Trapassato Prossimo, Gelecek → Condizionale Passato.

Modern Slovakça altı gramer hâline sahiptir (yalın, -in, -e, -i, -de, ile hâli); ayrı bir hitap (vokatif) hâli yoktur, hitap için yalın hâl kullanılır.

Cümle öznesini ve doğrudan hitap biçimlerini belirten, 'Kto? Čo?' (Kim? Ne?) sorularına cevap veren temel sözlük hâlidir.

'Koho? Čoho?' (Kimin? Neyin?) sorularına yanıt verir; aidiyet, miktar (5 ve üzeri), yokluk bildirir ve od, do, z, bez, u gibi edatlarla kullanılır.

Geçişli fiillerin doğrudan nesnesini belirtir ('Koho? Čo?'); canlı eril isimler genitif gibi (-a), cansızlar ise yalın hâl gibi biter.

Tüm Slovakça isimler eril (canlı/cansız), dişil veya nötr cinse aittir; bu durum çekim modellerini ve sıfat uyumunu belirler.

Çoğul ekleri cinse göre değişir: Canlı eril isimler -i/-ia/-ovia alır; cansız eril ve dişiller -y/-e alır; nötr isimler -a/-ia alır.

Slovakça gizli özne kullanan bir dildir; fiil çekim ekleri şahsı açıkça belirttiği için kişi zamirleri (ja, ty, on, ona, my, vy, oni, ony) vurgu dışında genellikle söylenmez.

Düzenli fiiller 1. tekil şahıs eklerine göre 4 ana sınıfa ayrılır: -ám (čítať), -em (písať), -ím (robiť), -ujem (študovať).

Düzensiz yardımcı ve bağ fiil: som, si, je, sme, ste, sú; olumsuzu 'nie' sözcüğü ile ayrı yazılır: nie som, nie si, nie je, nie sme, nie ste, nie sú.

Fiillerin başına bitişik 'ne-' ön eki getirilerek kurulur (nerobím); olumsuz zamirlerle birlikte çifte olumsuzluk zorunludur (nikdy nič neviem = asla hiçbir şey bilmiyorum).

Evet/hayır soruları yükselen tonlama ile veya 'či' ile kurulur; bilgi sorularında kto, čo, kde, kam, kedy, prečo, ako, koľko kelimeleri kullanılır.

Slovakça sayılar: jeden/jedna/jedno (1), dva/dve (2), tri (3), štyri (4), päť (5), desať (10), sto (100). 1-4 arası yalın çoğul, 5 ve üzeri genitif çoğul gerektirir.

İyelik zamirleri: môj (benim), tvoj (senin), jeho (onun eril-değişmez), jej (onun dişil), náš (bizim), váš (sizin), ich (onların-değişmez), svoj (kendi).

İşaret zamirleri: ten (şu/o eril), tá (dişil), to (nötr), tí (canlı eril çoğul), tie (diğer çoğullar); 'tento' (bu) ve 'tamten' (şu/öteki).

Edatlar belirli hâlleri zorunlu kılar: Genitif (od, do, z, bez, u), Datif (k/ku, proti), Akuzatif (pre, cez), Lokatif (v, na, o, po, pri), Enstrümental (s/so, pod, za).

'Komu? Čomu?' (Kime? Neye?) sorularına yanıt verir; alıcıyı, kişiliksiz fiziksel durumları (je mi teplo) ve 'k/ku, proti, vďaka' edatlarını belirtir.

'O kom? O čom?' (Kimin/neyin hakkında? Nerede?) sorularına yanıt verir; sadece 'v/vo, na, o, po, pri' edatlarıyla birlikte kullanılır.

'S kým? Čím?' (Kiminle? Neyle?) sorularına yanıt verir; vasıta (písať perom), ulaşım (cestovať vlakom), 's/so' ile birliktelik ve 'pod, nad, za, pred, medzi' edatlarını bildirir.

l-sıfat-fiili (-l, -la, -lo, -li) ile 1. ve 2. şahıslarda 'byť' yardımcı fiilinin birleşimiyle kurulur (čítal som, čítal si, čítali sme); 3. şahısta yardımcı fiil kullanılmaz (on čítal).

Fiiller görünüş çiftleri oluşturur: Tamamlanmamış (süreç, alışkanlık: čítať) ve tamamlanmış (sonuç, anlık: prečítať).

'Sa' (akuzatif: učiť sa, umývať sa) veya 'si' (datif: kúpiť si, myslieť si) dönüşlülük parçacıkları ile kurulur ve cümlede ikinci sırada yer alır.

Üç derece: Yalın (nový), Üstünlük (-ší/-ejší: novší, rýchlejší; cudzí gibi çekilir) ve En Üstünlük ('naj-' ön eki: najnovší). Düzensizler: dobrý -> lepší, zlý -> horší, veľký -> väčší, malý -> menší.

Standart Slovakçada tarihsel vokatif (seslenme) hâli tamamen kalkmıştır; hitap ve seslenmelerde doğrudan yalın hâl kullanılır (Pán Kováč!, Peter, poď sem!).

Slovakçanın temel kuralı: Ardışık iki uzun hece (uzun sesliler veya ia, ie, iu, ô diftongları) yan yana gelemez; ikinci hecedeki ek otomatik olarak kısalır.

Mastar fiille birleşerek gereklilik, istek veya izin bildirirler: chcieť (istemek), môcť (ebilmek), musieť (zorunda olmak), vedieť (bilmek/becerebilmek), smieť (izni olmak).

Bitmemiş fiiller 'budem/budeš/bude/budeme/budete/budú + mastar' ile bileşik gelecek zaman yapar (*budem čítať*); bitmiş fiiller ise şimdiki zaman çekimiyle doğrudan gelecek bildirir (*prečítam*).

2. tekil (čítaj, píš, rob), 1. çoğul (-me: čítajme, robme) ve 2. çoğul (-te: čítajte, robte) şahıslar için kurulur; 3. şahıs için 'nech' parçacığı kullanılır (nech sa páči).

Zarflar sıfatlardan -o (rýchlo), -e (pekne, dobre) veya -y (slovensky) ekleriyle türetilir; derecelendirme -šie/-ejšie ve 'naj-' ile yapılır (rýchlejšie, najlepšie).

Belgisizler 'nie-' ön eki (niekto, niečo, niekde) veya '-si' son eki ile yapılır; olumsuzlar 'ni-' ön eki (nikto, nič, nikde, nikdy) ile yapılır ve fiilde çifte olumsuzluk gerektirir.

Standart Slovakçada dört fonemik diftong vardır: ia, ie, iu ve ô ([uo] olarak okunur); bunlar fonolojik olarak uzun hece sayılır ve ritmik kuralı tetikler.

l-sıfat-fiili + 'by' parçacığı + 1./2. şahıslarda 'byť' fiili ile kurulur (čítal by som, čítali by sme); 3. şahısta yardımcı fiil kullanılmaz (on by čítal).

Geçmişte gerçekleşmemiş varsayımları anlatır: bol/bola + by + 'byť' fiili + ana fiilin -l sıfat-fiili (bol by som urobil = yapmış olurdum, bol by prišiel = gelmiş olurdu).

Hareket fiilleri tek yönlü/anlık (ísť, niesť, viesť, letieť) ve çok yönlü/alışkanlık bildiren (chodiť, nosiť, vodiť, lietať) olarak eşleşir.

Vurgusuz kısa kelimeler cümledeki ikinci sırada katı bir dizilişle toplanır: 1. 'byť' (som/si) veya 'by', 2. 'sa/si', 3. Datif zamir (mi/ti/mu), 4. Akuzatif zamir (ma/ťa/ho).

İki yolla yapılır: 1. 'sa' ile dönüşlü edilgen (*Most sa stavia* = Köprü inşa ediliyor), 2. 'byť' + -ný/-tý edilgen sıfat-fiili ile tasviri edilgen (*Most bol postavený* = Köprü inşa edildi).

Sayılar hâllere göre çekilir (dva/dvoch, päť/piatich); öznede 1 yalın tekil, 2-4 yalın çoğul, 5 ve üzeri ise genitif çoğul ve nötr tekil fiil gerektirir (prišlo päť študentov).

Canlılık ve son sese göre 4 ana modele ayrılır: Canlı chlap (sessizle biten) ve hrdina (-a ile biten); Cansız dub (sert sessiz) ve stroj (yumuşak sessiz).

4 temel modele ayrılır: žena (-a ile biten sert gövde), ulica (-a ile biten yumuşak gövde), dlaň (sessizle biten, çoğulu -e) ve kosť (sessizle biten, çoğulu -i).

4 ana modele ayrılır: mesto (-o ile biten, çoğul -á/-a), srdce (-e ile biten, çoğul -ia), vysvedčenie (-ie ile biten, çoğul -ia), dievča (yavru ve çocuklar -a/-ä).

Sıfatlar 3 ana modele ayrılır: Sert pekný (-ý/-á/-é; ritmik kurala tabidir), Yumuşak cudzí (-í/-ia/-ie; tüm üstünlük dereceleri) ve İyelik otcov/matkin (-ov/-in).

İlgi cümleleri şu ilgi zamirleriyle kurulur: ktorý (hangisi/ki o — önceki isimle uyar), kto (kim ki), čo (şey ki), aký (nasıl ki), čí (kimin ki).

Slovakçada zaman kayması (sequence of tenses) yoktur; 'že' bağlacı ile bağlanan dolaylı aktarımda doğrudan cümlenin orijinal zamanı aynen korunur (Peter povedal, že pracuje).

Aynı öznenin eşzamanlı ikincil eylemini anlatan değişmez zarf-fiil biçimidir; -úc/-uc (idúc) veya -iac/-ac (robiac, sediac) ekleriyle yapılır.

Şimdiki zaman etken sıfat-fiiller -úci/-iaci ile biter (*pracujúci*; 'cudzí' gibi çekilir); geçmiş zaman edilgen sıfat-fiiller ise -ný/-tý ile biter (*napísaný, otvorený*; 'pekný' gibi çekilir).

Yan cümleleri bağlar: že (ki/olduğunu), aby (-sın diye + geçmiş zaman), ak/keby (eğer/olsaydı), pretože/lebo (çünkü), hoci/aj keď (rağmen), kým/keď (-iken/zaman).

Ukraynacada isimler eril (ünsüz/-й ile biten), dişil (-а/-я veya yumuşatma işareti ile biten) ve nötr (-о/-е/-я ile biten) olmak üzere üçe ayrılır.

Çoğul isimler sert gövdelerde -и, yumuşak gövdelerde -і/-ї ve nötr isimlerde -а/-я ekleriyle kurulur.

Ukraynaca şahıs zamirleri (я, ти, він, вона, воно, ми, ви, вони) yedi hâlde çekimlenir.

Yalın hâl, cümlenin öznesi olan ve 'хто?' (kim?) ya da 'що?' (ne?) sorularına cevap veren sözlük biçimidir.

Genitif hâl sahiplik, yokluk (немає), sayılardan sonraki miktar ve до, біля, без gibi edatlardan sonra kullanılır.

Geçişli fiillerin doğrudan nesnesini belirtir; canlı varlıklar genitife, cansız varlıklar nominatife benzer.

Eylemin yöneldiği kişiyi veya nesneyi (кому? чому?) gösterir; eril isimlerde -ові/-еві veya -у/-ю ekleri yaygındır.

Araç, vasıta (ney ile?), birliktelik (з/із ile), meslekler ve nad, під, перед, за edatları ile kullanılır.

Daima edatlarla (в/у, на, по, при) kullanılır, 'де?' (nerede?) sorusuna cevap verir ve ünsüz değişimlerine yol açar.

Bir kişiye veya varlığa doğrudan seslenirken kullanılır; -е/-є, -у/-ю ve -о ekleriyle yapılır.

1. çekim grubu fiilleri 3. tekil şahısta -е/-є, 3. çoğul şahısta ise -уть/-ють eklerini alır (читає, читають).

2. çekim grubu fiilleri 3. tekil şahısta -ить/-ить, 3. çoğul şahısta ise -ать/-ять eklerini alır (говорить, говорять).

Soru sözcükleri çekimlenen zamirler (хто, що, який, чий) ve soru zarflarından (де, куди, коли, як, чому) oluşur.

Fiillerde olumsuzluk ayrı yazılan 'не' edatı ile yapılır; var olmama durumu ise genitif alan 'немає' ile ifade edilir.

İyelik zamirleri (мій, твій, наш, ваш, свій) cinsiyet, sayı ve hâl bakımından nitelenen isimle uyum sağlar.

İşaret zamirleri yakındaki (цей, ця, це, ці), uzaktaki (той, та, те, ті) nesneleri ve özellikleri (такий) gösterir.

Sıfatlar niteledikleri isimle cinsiyet, sayı ve hâl bakımından uyum sağlar; sert ve yumuşak gruplara ayrılır.

Sayma sayıları (1-20) isimleri belirli hâllere sokar (2, 3, 4 çoğul yalın hâl; 5+ çoğul genitif); sıra sayıları sıfat gibi çekimlenir.

Apostrof ('), dudak ünsüzlerinin (б, п, в, м, ф) ve 'р' harfinin я, ю, є, ї ünlüleri önünde sert ve ayrı telaffuz edildiğini gösterir.

Ukraynacada gırtlaktan çıkan sürtünmeli 'г' [ɦ] sesi ile patlamalı 'ґ' [ɡ] sesi iki farklı fonemdir.

Saat ifadeleri (о п'ятій годині), 'у/в' + akkuzatif ile haftanın günleri (у середу) ve zaman zarfları.

Geçmiş zaman mastar köküne cinsiyet ve sayı ekleri getirilerek yapılır: -в (eril), -ла (dişil), -ло (nötr), -ли (çoğul).

Birleşik gelecek zaman, 'бути' yardımcı fiilinin çekimi (буду, будеш...) ve tamamlanmamış mastar fiil ile kurulur.

Ukraynacaya özgü bu yapıda mastar fiile doğrudan şahıs ekleri (-му, -меш, -ме...) eklenerek gelecek zaman kurulur (писатиму).

Fiiller görünüş çiftleri oluşturur: tamamlanmamış süreç bildirir (писати), tamamlanmış sonuç bildirir (написати).

Emir kipi rica ve emirleri ifade eder: -и/-іть (пиши/пишіть) veya -й/-йте (читай/читайте) ekleriyle kurulur.

Hareket fiilleri tek yönlü (іти, їхати = şu an tek yöne) ve çok yönlü/alışılmış (ходити, їздити = tekrarlanan/gidiş-dönüş) olarak ayrılır.

Dönüşlü fiiller -ся (veya ünlülerden sonra -сь) ekiyle biter; eylemin kendine dönüşünü, karşılıklılığı veya edilgenliği belirtir.

Üstünlük derecesi -іш-/-ш- ekiyle (новіший) veya 'більш' ile; en üstünlük derecesi най- ön ekiyle (найкращий) kurulur.

Edatlar belirli hâlleri yönetir: genitif (до, від, без), datif (завдяки), akkuzatif (про, через), enstrümental (з, над, під) ve lokatif (в, на, при).

Şart kipi varsayımsal durumları veya dilekleri belirtir: geçmiş zaman fiili + ünlüden sonra 'б', ünsüzden sonra 'би' parçacığı ile kurulur.

Partitif genitif, sayılamayan bir maddenin veya sıvının bir kısmını belirtmek için kullanılır (випити чаю = biraz çay içmek).

Sıfat-fiiller fiil ve sıfat özelliklerini birleştirir; -ний/-тий edilgen sıfat-fiilleri son derece yaygındır.

Zarf-fiiller temel eyleme bağlı ek eylemleri gösterir: -учи/-ючи (okuyarak) ve -ши/-вши (okuduktan sonra).

Fiilden türeyen isimler süreç ve eylemleri bildirir; nötr cinsli -ння (читання, знання) ve -ття (життя, відкриття) ekleriyle yapılır.

Bağlaçlar eşdeğer ögeleri bağlar (і/й, та, але, або) veya yan cümleleri bağlar (бо, тому що, якщо, щоб, хоча).

Dolaylı anlatım alıntıları 'що' (bildirim), 'щоб' (emir/istek) ve 'чи' (soru) bağlaçlarıyla yan cümleye dönüştürür; zaman kayması olmaz.

Kişisiz cümleler özne olmadan gereklilik, izin veya sonuç bildirir: треба, можна, слід + datif veya -но/-то biçimleri kullanılır.

Birleşik ve çok kelimeli sayılarda her parça kendi kuralına göre bağımsız çekimlenir (двісті → двохсот).

Topluluk sayıları (двоє, троє, четверо) grubu bir bütün olarak belirtir; eril kişiler, yavru hayvanlar ve sadece çoğul isimlerle kullanılır.

Ukraynaca pasif yapılar yerine etken cümleleri veya -но/-то biçimlerini tercih eder; fail bildiren araç hâlli edilgenler yapay kabul edilir.

Sözcük sırası esnektir: nötr sıralama SVO'dur ancak vurgulanan yeni bilgi (odak/rema) cümlenin sonuna yerleştirilir.

Ön ekler fiilin görünüşünü ve temel anlamını değiştirir: писати (yazmak) → написати, переписати (yeniden yazmak), підписати (imzalamak).

Ukraynacada ses uyumu için ünsüzlerden sonra 'у/і' (*був у місті*), ünlülerden sonra 'в/й' (*була в місті*) kullanılır.

İlgi yan cümleleri 'який' (nitelediği ismin cinsiyet ve sayısına uyar, hâli yan cümledeki görevine bağlıdır), 'котрий' veya 'що' ile kurulur.

Almanca ana cümleciklerde, çekimli fiil her zaman ikinci sırada yer almalıdır.

Almanca yan cümleciklerde, çekimli fiil cümlenin en sonuna itilir.

"weil" (çünkü) ve "dass" (that) bağlaçları, fiili sona göndererek yan tümceleri devreye sokar.

Belirli artikeller (der, die, das) belirli, bilinen isimlere atıfta bulunur ve cinsiyete, sayıya ve duruma göre azalır.

Belirsiz artikeller (ein, eine), spesifik olmayan isimlere veya ilk kez bahsedilen isimlere atıfta bulunur.

Yalın durum, bir cümlenin konusu için kullanılan ismin temel biçimidir.

Suçlayıcı durum, fiilin eylemini alan bir cümlenin doğrudan nesnesi için kullanılır.

Durum durumu, doğrudan nesnenin alıcısını temsil eden bir cümlenin dolaylı nesnesi için kullanılır.

Genel durum, mülkiyeti, ilişkiyi veya belirli edatlardan sonrasını göstermek için kullanılır.

Belirli makaleler, bir Almanca ismin belirli cinsiyetini, sayısını ve durumunu gösterir.

Perfekt, bir yardımcı fiil ve bir geçmiş zaman katılımcısından oluşan, konuşulan bir geçmiş zamandır.

Präteritum, öncelikle yazılı Almancada ve anlatılarda kullanılan basit bir geçmiş zamandır.

Konjunktiv II, dilekleri, varsayımsal durumları, hayalleri veya kibar istekleri ifade etmek için kullanılan bir ruh halidir.

Modal fiiller, bir cümledeki ana fiili değiştirerek yetenek, gereklilik, izin veya arzuyu ifade eder.

Ayrılabilir fiiller, basit zaman kiplerinde cümleyi ayıran ve sonuna doğru ilerleyen bir önekten oluşur.

Sıfat çekimi, bir ismin önüne konulan sıfatların cinsiyetine, şekline ve artikel tipine uyacak şekilde değiştirilmesini ifade eder.

İki yönlü edatlar, hareket/yön için suçlayıcı durumu ve konum için datif durumu alır.

Konjunktiv I, Almanca'da öncelikle dolaylı konuşmayı bildirmek ve tarafsız raporlamayı ifade etmek için kullanılan bir ruh halidir.

Pasif ses, bir cümlenin odağını aktörden eyleme veya üzerinde hareket edilen nesneye kaydırır.

İlgi cümlecikleri, ana cümledeki bir isim veya zamir hakkında ek bilgi sağlayan yardımcı cümlelerdir.

Dönüşlü fiiller, öznesi ve nesnesi aynı olan, dönüşlü zamir gerektiren fiillerdir.

Almanca'daki sıfatların karşılaştırılması, karşılaştırmalı (Komparativ) ve üstünlük (Superlativ) derecelerinin oluşturulmasını içerir.

Emir kipi komutlar, emirler, talimatlar, istekler veya uyarılar vermek için kullanılır.

Futur I gelecekteki eylemler, vaatler veya varsayımlar için kullanılırken Futur II, gelecekte tamamlanan eylemleri anlatır.

Suçlayıcı edatlar, her zaman aşağıdaki ismin suçlayıcı durumda olmasını gerektiren Almanca edatlardır.

Plusquamperfekt, geçmişteki başka bir eylemden önce gerçekleşen bir eylemi anlatmak için kullanılan geçmiş mükemmel zamandır.

N-çekimi, bir grup eril ismin, yalın tekil hariç tüm durumlarda '-n' veya '-en' sonunu eklediği bir kuraldır.

İki yönlü edatlar, bir hedefe doğru hareket için suçlayıcıyı ve sabit bir konum için datifi alır.

Dilek kipi mükemmel, varsayımsal geçmiş eylemleri ifade eder veya dolaylı konuşmada geçmiş ifadeleri bildirir.

Dolaylı konuşma, başka bir kişinin yaptığı açıklamaları, soruları veya komutları bildirmek için kullanılır.

Zaman bağlaçları, ana cümleye göre olayların zamanlamasını tanımlayan yan cümlecikler sunar.

Nedensel cümlecikler, 'weil', 'da' veya 'denn' gibi bağlaçları kullanarak bir olayın sebebini veya sebebini ifade eder.

Son cümleler 'damit' veya 'um...zu' mastar yapısını kullanarak amacı, hedefi veya niyeti ifade eder.

Nominalleştirilmiş sıfatlar isim işlevi gören sıfatlardır ancak sıfat eklerini korurlar.

Sıra sayıları bir dizideki bir konumu belirtir ve sıfat çekim kurallarına uyar.

Modal parçacıklar konuşmada duyguyu, vurguyu veya tutumu ifade etmek için kullanılan çevrilemeyen kelimelerdir.

Genitif edatlar her zaman aşağıdaki isim tamlamasının genel durumda olmasını gerektirir.

Zarf ifadelerinin sırasını belirleyen bir kural: Zamansal, Nedensel, Modal, Yerel.

Belirli bir edat ve durum gerektiren fiiller (akusatif veya datif).

'Kein' (belirsiz veya artikel içermeyen olumsuz isimler) ve 'nicht' (fiilleri, sıfatları ve belirli isimleri olumsuzlayan) arasındaki ayrım.

'W' ile başlayan kelimeler açık uçlu sorular oluşturmak için kullanılırdı (wer, was, wie, wo, warum vb.).

Bir ismin önündeki artikelin yerine geçen, sahipliği belirten kelimeler (mein, dein, sein, vb.).

Cümleleri veya cümle öğelerini birbirine bağlayan iki bölümden oluşan bağlaçlar (sowohl... als auch, vb.).

Fiilleri, sıfatları veya diğer zarfları değiştiren, zamanı, yeri, tarzı veya nedeni açıklayan kelimeler.

Zamanı, günleri, tarihleri ​​ve süreleri ifade etmek için kullanılan yapı ve edatlar.

Tipik olarak 'obwohl' tarafından ortaya atılan, taviz veya beklenmedik bir karşıtlığı ifade eden yan cümleler.

Gelecekte belirli bir noktada tamamlanacak bir eylemi veya geçmişle ilgili bir varsayımı ifade etmek için kullanılan zaman.

Basit geçmişteki (Präteritum) modal fiiller geçmiş yetenek, izin, yükümlülük veya arzuyu ifade eder.

"Zu" içeren mastar cümlecikleri, mastar biçimindeki bir ikincil fiili ana cümleye bağlar.

Almanca sorularındaki kelime sırası, evet/hayır soruları veya bilgi soruları olmasına göre değişir.

Yerel edatlar birisinin veya bir şeyin nerede olduğunu veya nereye gittiğini tanımlar.

Almanca'daki sıfat ekleri büyük/küçük harfe, cinsiyete ve kendinden önceki makalenin türüne göre değişir.

Partizip I devam eden aktif süreçleri ifade ederken, Partizip II tamamlanmış eylemler ve pasif yapılar için kullanılır.

Gereklilik, yetenek veya izinle birleştirilmiş pasif eylemleri ifade etmek için kullanılan yapı.

Zamirler, bir isim hakkında daha fazla bilgi sağlayan ilgi cümleciklerini tanıtmak için kullanılır.

Fiiller veya sıfatlar gibi konuşmanın diğer kısımlarını isme dönüştürme süreci.

Başka bir öğe ilk konumu işgal ettiğinde öznenin fiilin arkasına kayması.

Almanca'da öncelikle dolaylı konuşmayı ve alıntıları nesnel bir şekilde bildirmek için kullanılan bir fiil kipi.

Dolaylı sorular, sonunda fiil bulunan 'ob' veya bir soru sözcüğüyle ortaya çıkan yan cümlelerdir.

Önceki makaleye bağlı olarak Almanca'daki sıfat eklerinin bir özeti (zayıf, güçlü, karışık çekimler).

Gut, viel ve gern gibi düzensiz karşılaştırma ve üstünlük formlarına sahip Almanca sıfatlar.

Haben/sein ve Partizip II'nin geçmiş biçimlerini kullanarak Almanca Geçmiş Mükemmel zaman nasıl oluşturulur?

Her zaman aşağıdaki ismin veya zamirin datif durumda olmasını gerektiren edatlar.

Almanca'da eril ve nötr isimlerin genel durumda biten -s veya -es aldığı dilbilgisi kuralı.

Fiil köküne belirli eklerin (-e, -st, -t, -en, -t, -en) eklenmesiyle şimdiki zaman fiillerinin oluşturulması.

Dönüşlü fiillerle kullanılan, özneyi işaret eden zamirler (örneğin, mich, mir, sich).

Geçmiş zaman kiplerinde (Präteritum) ve geçmiş zaman ortaçlarında (Partizip II) kök sesli harflerini değiştiren fiiller.

İspanyolca kelime sırası esnektir, ancak Konu-Fiil-Nesne standart olmaya devam etmektedir.

Yönü, kökeni, mülkiyeti ve konumu gösteren temel İspanyolca edatlar.

Belirli ve cinsiyete uygun isimlere belirli artikeller (el, la, los, las) eşlik eder.

Belirsiz artikeller (un, una, unos, unas) spesifik olmayan isimleri ifade eder.

Koşullu Mükemmel, belirli koşullar altında meydana gelebilecek geçmiş eylemleri açıklar.

Dilek kipi şüpheleri, dilekleri, duyguları, belirsizliği veya varsayımsal durumları ifade etmek için kullanılır.

Por ve para, her ikisi de 'için' anlamına gelen ancak nedene ve hedefe dayalı olarak farklı kullanımları olan iki İspanyolca edattır.

Preterite geçmişte tamamlanmış eylemler için kullanılırken, kusurlu açıklamalar ve alışılmış eylemler için kullanılır.

İspanyolca emir kipi doğrudan birine komutlar, istekler, emirler veya tavsiyeler vermek için kullanılır.

İspanyolca koşullu zaman, varsayımsal eylemleri, kibar istekleri ve geçmişle ilgili gelecekteki eylemleri ifade etmek için kullanılır.

İspanyolca gerundio, devam eden eylemleri ifade eden İngilizce '-ing' biçimine eşdeğer bir zarf fiil biçimidir.

Ser kalıcı veya doğal özellikler için kullanılırken, estar geçici durumlar ve konumlar için kullanılır.

İspanyolca nesne zamirleri, fiil yapısına bağlı olarak konumları değiştirerek doğrudan ve dolaylı nesnelerin yerini alır.

Dönüşlü fiiller, öznenin eylemi gerçekleştirdiği ve aldığı, dönüşlü zamirlerle işaretlenen fiillerdir.

İspanyol karşılaştırmalılar eşitsizlikleri 'más/menos...que' kullanarak veya eşitlikleri 'tan...como' kullanarak ifade eder.

Şimdiki zamanla bağlantısı olan tamamlanmış eylemler için kullanılan geçmiş zaman kipi (he hablado, vb.).

Daha önce bahsedilen bir isme (que, quien, el que, vb.) atıfta bulunarak cümlecikleri birbirine bağlamak için kullanılan kelimeler.

Sözlü sözcük vurgusunu ve yazılı vurgu işaretlerinin (tilde) kullanımını düzenleyen kurallar.

İspanyolca'da asal ve sıra sayılarının oluşumu ve kullanımı.

Voseo, ikinci tekil şahıs için "tú" yerine "vos" zamirinin kullanılmasıdır.

Sözel perifrasis, konjuge bir yardımcı fiil ile kişisel olmayan bir fiil formunun birleşimidir.

Aksanlı vurgu, aynı yazılan ancak farklı anlamlara veya işlevlere sahip sözcükleri ayırt etmek için kullanılan yazılı bir vurgu işaretidir.

Kusurlu dilek kipi geçmiş şüpheleri, istekleri, duyguları veya varsayımsal durumları ifade etmek için kullanılır.

Üçüncü çoğul şahıs geçmiş zaman kipinden geçmiş dilek kipini oluşturmak için kullanılan kurallar ve sonlar.

Gramer sesi, yapandan ziyade eyleme veya eylemi alan nesneye odaklanmak için kullanılır.

Gerekliliği veya zorunluluğu ifade etmek için yardımcı fiilleri mastarlarla birleştiren gramer yapıları.

Öznenin eylemi kendi başına gerçekleştirdiğini göstermek için dönüşlü fiillerle birlikte kullanılan zamirler.

Gelecekte gerçekleşecek eylemler, tahminler ve şimdiki zamandaki olasılıkları ifade etmek için kullanılan İspanyolca gelecek basit zaman.

Negatif zorunluluk, şimdiki dilek kipi kullanılarak oluşturulan bir şeyi yapmama emri vermek için kullanılır.

Geçmişte meydana gelen ancak şimdiki zamanla bağlantılı olan eylemlerden bahsetmek için kullanılan bileşik geçmiş zaman.

Doğrudan ve dolaylı nesne zamirlerinin bir cümlede birlikte kullanılması ve doğru sıralaması.

İspanyolca'da geçmiş basit zaman, geçmişte belirli bir zamanda tamamlanmış eylemleri ifade etmek için kullanılır.

İspanyolcadaki kusurlu geçmiş zaman, geçmişte alışılmış eylemleri, koşulları veya devam eden durumları tanımlamak için kullanılır.

Şu andaki arzuları, şüpheleri, duyguları, olasılıkları ve öznel durumları ifade etmek için kullanılan ruh hali.

İspanyolca'da geçmiş mükemmel zaman, geçmişte başka bir eylemden önce meydana gelen eylemleri tanımlamak için kullanılır.

Future Perfect Tense, gelecekte belirli bir noktada tamamlanacak eylemleri tanımlamak için kullanılır.

Standart -ado / -ido kalıplarını takip etmeyen geçmiş katılımcılar (ör. hecho, escrito, visto).

Nosotros/vosotros hariç tüm şimdiki zaman formlarında köklerinde sesli harf değişikliğine uğrayan fiiller (e->yani, o->ue, e->i).

Yönü, menşei ve hedefi ifade etmek için kullanılan anahtar edatlar: hacia (doğru), desde (nereden) ve hasta (kadar/uzak).

Benzersiz bir sona sahip olan birinci tekil şahıs (yo) dışında tüm şimdiki zaman formlarında düzenli olan fiiller.

Pretérito Indefinido (basit geçmiş) zaman kipinde düzensiz gövdeli ve sonlu fiiller.

Şimdiki dilek kipini oluşturmak için standart kurallara uymayan fiiller (örneğin, dar, estar, ir, sabre, ser).

Edatlardan sonra kullanılan özel zamir biçimleri (örneğin, para mí, con ellos, conmigo, contigo).

Bir nesneye bağlanmak için arkasından belirli bir edatın gelmesi gereken fiiller (ör. soñar con, pensar en).

Gelecek zamanda düzensiz kökler kullanan fiiller, düzenli gelecek ekleri kullanmalarına rağmen.

Konuşma anında devam eden eylemleri tanımlamak için kullanılan sözlü bir yapı.

Başka birinin söylediklerini kelimesi kelimesine alıntı yapmadan aktarmak için kullanılan dil bilgisi kuralları.

Varsayımsal veya gerçek durumları "si" (if) kullanarak ifade eden cümle yapıları.

Varsayımsal geçmiş eylemleri veya pişmanlıkları ifade etmek için kullanılan bileşik geçmiş zaman kipi.

Sıfatların tekil dişil hallerine "-mente" son ekinin eklenmesiyle oluşturulan zarflar.

Dil bilgisi konusunun beğeni nesnesi olduğu duyguları veya tepkileri ifade eden fiiller.

Bağımlı bir cümleyi bir ana cümleye bağlamak için kullanılan, sebep, zaman veya durum ilişkileri kuran bağlaçlar.

Lehçe kelime sırası esnektir, ancak Konu-Fiil-Nesne standart kalır.

Lehçe yer edatları konumu belirler ve belirli durumları gerektirir (Yer, Suçlayıcı, Datif).

Lehçe zaman edatları eylemlerin ne zaman gerçekleşeceğini netleştirir.

Almanca veya İngilizceden farklı olarak Lehçe'de belirli veya belirsiz tanım adları yoktur.

Çok-mükemmel, başka bir geçmiş olaydan önce meydana gelen bir eylemi belirten arkaik bir Lehçe zaman kipidir.

Lehçe'deki fiil yönü, bir eylemin tamamlandığını mı (dokonany) yoksa devam ettiğini mi (niedokonany) belirtir.

Lehçe isim çekimi, dilbilgisel rollerini göstermek için yedi durumda isim sonlarının değiştirilmesini içerir.

Lehçe emir kipi emirleri, istekleri, emirleri veya tavsiyeleri ifade etmek için kullanılır.

Lehçe'de sıfat karşılaştırması, son ekleri veya zarfları kullanarak karşılaştırmalı ve üstünlük derecelerini oluşturmayı içerir.

Lehçe gelecek zaman, fiil yönüne bağlı olarak basit ve bileşik biçimlere sahiptir.

Polonya'daki koşullu ruh hali varsayımsal durumları, dilekleri veya kibar istekleri 'by' takısını kullanarak ifade eder.

Polonya rakamları miktarı veya düzeni ifade eder ve cinsiyete, duruma ve isim türlerine bağlı olarak büyük ölçüde azalır.

İyelik zamirleri, sahip olunan nesnenin cinsiyeti, sayısı ve durumuyla eşleşmek için sıfatlar gibi sahiplenmeyi ve reddedilmeyi belirtir.

Uzamsal, zamansal veya mantıksal ilişkileri ifade eden ve belirli dilbilgisi durumlarını yöneten çekimsiz sözcükler.

Sıfat uyumunu belirleyen isimlerin eril, dişil ve nötr cinsiyetlere bölünmesi.

Kişilere veya nesnelere (ja, ty, on, ona vb.) ve bunların çekimlerine atıfta bulunmak için isimlerin yerini alan zamirler.

Lehçe fiiller, tamamlanmamış eylemler (bitmemiş) ve tamamlanmış başarılar (mükemmel) arasında ayrım yaparak görünüş çiftleri oluşturur.

Enstrümantal durum, enstrümanları, meslekleri, milliyetleri veya ulaşımı tanımlar ve belirli edatları takip eder.

Konum durumu, statik konumları veya tartışma konularını belirtmek için yalnızca edatlardan sonra kullanılır.

Farklı kişiler için Lehçe'de komutlar ve istekler oluşturmaya yönelik dilbilgisi kuralları.

Sırayı veya konumu temsil eden, cinsiyet, sayı ve durum sıfatları gibi azalan sıfat sayıları.

Eylemin hastasını pasif sıfatlarla 'być' veya 'zostać' biçimlerini kullanarak vurgulamak için kullanılan ses.

Cinsiyet, sayı ve durum bakımından azalan 'który' gibi zamirler, ilgi cümlelerini ana cümleye bağlamak için kullanılır.

Lehçe geçmiş zaman fiilleri kişiye, sayıya ve cinsiyete (eril, dişil, nötr, erkeksi, erkeksi olmayan) göre azalır.

Lehçe edatlar isim hallerini nasıl yönetir (Genel, Suçlayıcı, Enstrümantal, Yer Belirleyici).

Lehçe'de üstünlük derecesi, karşılaştırmalı forma 'naj-' önekinin eklenmesiyle oluşturulur.

Genel durum, olumsuzluk, sahiplik, miktarlar ve belirli edatlardan sonra kullanılır.

Lehçe şimdiki zaman fiillerinin kişisel eklere göre üç ana gruba ayrılması.

Kişiyi, sayıyı ve gramer cinsiyetini yansıtan Lehçe geçmiş zaman fiillerinin çekim kalıpları.

Lehçe'deki gramer durumu dolaylı nesneyi belirtmek için kullanılır ve "kim?" sorusunu yanıtlar. veya "ne?" (komu, czemu).

Bir cümlenin doğrudan nesnesi için kullanılan durum, "kogo?", "co?" yanıtını verir. (kim, ne).

Birine doğrudan hitap etmek veya onu aramak için kullanılan dilbilgisi durumu.

Lehçe'de cümle yapısı için gerekli olan yardımcı ve bağlayıcı fiil "być".

Lehçe yalın çoğulda özellikle eril insanlar için (męskoosobowy) kullanılan farklı ve karmaşık isim ve sıfat sonları.

Lehçe'de birinci ve ikinci tekil şahıs ekleriyle karakterize edilen dört ana fiil çekimi grubu (örneğin, -am/-asz, -em/-esz).

Lehçe'de üç temel edat ve bunların yönettikleri durumlar: z (from/with), do (to/into) ve w (in/to).

Lehçe'de Genitive durumunu yöneten yaygın edatlar: od (başlangıçtan beri), dla (için) ve bez (olmadan).

Lehçe'de tek yönlü, tek yolculuklu hareket (örneğin, iść, jechać) ile çok yönlü veya alışılmış hareket (örneğin, chodzić, jeździć) arasındaki ayrım.

Lehçe'de yüksek frekanslı 'chcieć' (istemek) fiilinin şimdiki ve geçmiş zamanlardaki çekim kalıpları.

Temel Lehçe 'mieć' (sahip olmak) fiilinin şimdiki ve geçmiş zaman çekim kalıpları.

Gelecek zaman, 'być' (olmak) fiilinin gelecek biçimlerinin mastar ya da geçmiş l-participle ile birleştirilmesiyle oluşturulmuştur.

Bir cümlenin öznesi için kullanılan ve "kto? co?" sorularını yanıtlayan ilk hal.

Lehçe ifadeleri, soruları veya komutları bildirmek için kullanılan cümle yapıları.

"by" edatını kullanan gerçek, varsayımsal veya gerçek dışı koşulları ifade eden Lehçe cümle yapıları.

Aktif, pasif ve zarf türlerine göre sınıflandırılmış, sıfat veya zarf görevi gören sonlu olmayan fiil formları.

Yalnızca çoğul halde bulunan çocukları, hayvanları veya nesneleri içeren gruplar için kullanılan özel sayı biçimleri.

Fiillerin belirli gramer durumlarında doğrudan veya dolaylı nesneleri alma zorunluluğu.

Zamirler sorular sormak için kullanılır; cinsiyet, sayı ve gramer durumu için çekim yapılır.

Japonca cümleler, Özne-Nesne-Fiil (SOV) sırasına göre kesinlikle fiille biter.

"e" (へ) ve "ni" (に) parçacıkları bir hedefe veya konuma doğru hareketi belirtir.

"Kara" (başlangıç) ve "yapılmış" (kadar/-e kadar) parçacıkları zaman veya uzayın sınırlarını gösterir.

"de wa arimasen deshita" ve "masen deshita" gibi biçimler, isim ve fiilleri geçmiş olumsuzla birleştirir.

Te-formu, eylemleri birbirine bağlamak, izin istemek veya yardım istemek için kullanılan çok yönlü bir Japonca fiil formudur.

Keigo, Japonca'da sosyal statüyü, ilişkileri ve saygıyı yansıtan resmi kibar konuşma sistemidir.

'Ni' ve 'de' parçacıkları Japonca'da konumu, zamanı, hedefi ve araçları belirtmek için kullanılır.

Japonca sıfatlar farklı şekilde çekimlenen iki kategoriye (i-sıfatlar ve na-sıfatlar) ayrılır.

Sonkeigo, üstlerin eylemlerini tanımlamak ve konuşulan kişiyi yüceltmek için kullanılan saygılı bir Japoncadır.

Japonca sayaçlar, nesneleri şekillerine, boyutlarına veya türlerine göre saymak için kullanılan sayılara eklenen son eklerdir.

Devam eden bir eylemi (ilerleyen) veya geçmiş bir eylemden kaynaklanan sürekli bir durumu ifade eden bir fiil formu.

Çeşitli gramer kalıplarında da kullanılan resmi olmayan geçmiş zaman fiil formu (~tari, ~ta koto ga aru).

"Wa" (konu belirteci) ve "ga" (konu belirteci) parçacıkları genel konular ile belirli konuları birbirinden ayırır.

Japonca fiiller, sözlük biçimlerine göre nasıl çekimlendiklerini belirleyen üç gruba ayrılır.

Japonca fiillerin te biçimi cümleleri birbirine bağlamak, istekte bulunmak, sürekli eylemleri ifade etmek veya izin istemek için kullanılır.

Fiil çekimi, bir eylemi gerçekleştirme yeteneğini veya yeteneğini ifade etmek için kullanılır.

Varsayımsal koşulları veya zamansal dizileri ('eğer' / 'ne zaman') ifade etmek için kullanılan çekimler.

Öznenin eylemin alıcısı olduğu durumlarda kullanılan fiil biçimi, genellikle rahatsızlık veya acıyı ifade eder.

Niyet, öneri veya daveti ifade etmek için kullanılan fiil çekimi ('hadi...' veya 'yapalım...').

Başkalarına saygı göstermek için yüceltici konuşma (sonkeigo) ile kendini alçaltmak için alçakgönüllü konuşma (kenjougo) arasındaki ayrım.

'Naru' (olmak, doğal değişim) ve 'suru' (yapmak/yapmak, aktif karar) arasındaki fark.

İsimleri birbirine bağlamak, mülkiyeti belirtmek ve fiilleri isme dönüştürmek için kullanılan çok işlevli 'hayır' parçacığı.

Yakınlığa dayalı mekansal gösterim sistemi: 'ko' (konuşmacının yakınında), 'so' (dinleyicinin yakınında), 'a' (her ikisinden de uzakta), 'do' (soru).

Grup 1, 2 ve 3 Japonca fiilleri bağlaç te-formunda birleştirmek için kullanılan gramer kuralları.

Dinleyiciye saygıyı gösteren, Japonca ile biten kibar şimdiki zaman-olumlu fiil.

Japonca bir fiilin sözlüklerde listelendiği şekliyle "u" sesiyle biten temel, sade biçimi.

İsimleri bağlamak için kullanılan parçacıklar: と (ve, kapsamlı liste), や (ve, kapsamlı olmayan liste) ve か (veya).

Dahil etme ve önermeler için kullanılan gramer parçacıkları: も (ayrıca/çok/her ikisi de) ve でも (çift/veya bir şey).

Gündelik konuşmada ve çeşitli gramer kalıpları için yapı taşı olarak kullanılan sade negatif çekim.

Japonca sıfatları zarflara dönüştürmenin kuralı: ~i'yi ~ku'ya değiştirmek ve ~na sıfatlarına ~ni eklemek.

Bir kişinin bir eylemi yaptığını veya yapmasına izin verdiğini gösteren fiil çekimi (örneğin, saseru, yomaseru).

Fiil çekimi, başkası tarafından iradeniz dışında bir şeye zorlandığınızı veya bir şey yapmaya zorlandığınızı ifade etmek için kullanılır (ör. saserareru, yomaserareru).

Doğrudan komut yapıları: emirler için emir formu (-e / -ro) ve eylemleri yasaklamak için yasaklayıcı form (sözlük formu + na).

Cümlelerin sonuna eklenen ifade parçacıkları: ね (ne) anlaşma veya onay için ve よ (yo) yeni bilgi veya iddia için.

Üç uzamsal parçacık arasındaki temel ayrımlar: へ (he - genel yön), に (ni - varış noktası/belirli konum) ve で (hareketin konumu).

Geçişli bir fiilin doğrudan nesnesini işaretlemek için kullanılan parçacık.

"Olmak" kelimesinin eşdeğeri olan bağlaç, olguları kibar (desu) ve sade (da) biçimlerde belirtmek için kullanılır.

"He" olarak yazılan ancak "e" olarak telaffuz edilen Japonca parçacık, hareketin yönünü belirtmek için kullanılırdı.

İsimleri birleştirmek ("ve" anlamına gelir), arkadaşlığı ("ile") göstermek veya alıntıları işaretlemek için kullanılan çok işlevli bir parçacık.

"Ayrıca" veya "çok" anlamına gelen ve diğer konu ve durum işaretleyicilerinin yerini almak veya bunları takip etmek için kullanılan bir parçacık.

Japoncada isimlerin özelliklerini karşılaştırmak için kullanılan dilbilgisi yapıları.

Verme ve alma eylemlerini farklı açılardan anlatmak için kullanılan özel fiiller.

Konuşmacının bir eylemi gerçekleştirme isteğini ifade etmek için kullanılan bir fiil çekimi son eki.

Japonca'da görünümü, varsayımı veya söylentileri tanımlamak için kullanılan dilbilgisi belirteçleri.

Fiil köklerine eklenen gramer son eki, iki işi aynı anda yapmayı belirtmek için kullanılır.

Amacı ("için") veya nedeni/nedeni ("çünkü") belirten bir dilbilgisi yapısı.

Olasılığı, varsayımı ifade etmek veya kibarca onay istemek için kullanılan dilbilgisi sonları.

Fiilleri veya sıfatları isim tamlamalarına dönüştürmek için dilbilgisel nominalleştiriciler olarak kullanılan isimler.

"Çünkü" veya "o zamandan beri" anlamına gelen, nezaket, öznellik ve üslup bakımından farklılık gösteren bağlaçlar.

Japonca'da isimleri fiillerle veya tam cümleciklerle değiştirmek için kullanılan dil bilgisi kuralları.

Olumlu ifadelerde İngilizce cümleler kesinlikle Özne-Fiil-Nesne (SVO) sırasını takip eder.

Yer edatları bir ismin diğer nesnelere göre konumunu veya yerini gösterir.

Zaman edatları yıllara, günlere veya saatlere bağlı olarak bir eylemin ne zaman gerçekleşeceğini gösterir.

Sıfır artikel, belirli isimlerden önce "a", "an" veya "the" ekinin bulunmamasıdır.

Geçmiş Sürekli, geçmişte belirli bir zamanda meydana gelen devam eden eylemleri anlatır.

Past Perfect, geçmişte başka bir eylemden önce tamamlanmış bir eylemi anlatır.

Present Perfect, geçmiş bir eylemi şimdiki ana bağlar ve mevcut sonucu vurgular.

İngilizce'deki koşullu cümleler, sıfır, birinci, ikinci, üçüncü ve karışık türlere kategorize edilmiş bir koşulu ve sonucunu ifade eder.

Dolaylı konuşma, başka birinin söylediğini aktarmak için kullanılır; zamirlerde, zaman kiplerinde ve zaman ifadelerinde değişiklik yapılmasını gerektirir.

İngilizce pasif ses, bir cümlenin odağını eylemi gerçekleştiren özneden eylemi alan nesneye kaydırır.

İngilizce isimlerden önceki belirsiz (a/an) ve belirli (the) artikelleri arasındaki ayrım.

Şimdiki Mükemmel geçmişi şimdiki zamana bağlarken, Geçmiş Basit geçmişte belirli bir zamanda tamamlanmış eylemleri anlatır.

Ulaç (fiil-ing) ve mastar (to + fiil) arasındaki seçim, önceki fiile veya yapıya bağlıdır.

"a/an" artikelleri spesifik olmayan isimler için kullanılırken, "the" spesifik, benzersiz veya daha önce bahsedilen isimler için kullanılır.

Göreceli cümlecikler, kim, hangisi, o veya kimin gibi ilgi zamirlerini kullanarak bir isimle ilgili ekstra bilgi ekler.

Başka birinin söylediklerini doğrudan alıntı yapmadan aktarmaya ilişkin dilbilgisi kuralları.

Bir temel fiili, anlamını değiştiren veya genişleten bir parçacıkla (zarf veya edat) birleştiren çok kelimeli fiiller.

Gelecekteki olaylar hakkında konuşmak için iki ana yapı ve bunların kullanımlarındaki farklılıklar.

Şu anda gerçekleşen eylemleri, geçici durumları ve gelecekte yapılması planlanan olayları tanımlamak için kullanılan zaman kipidir.

İngilizce'de son ekleri veya 'more'/'most' kullanarak karşılaştırmalı ve üstün sıfatlar nasıl oluşturulur?

Olumlu cümlelerde 'bazı', sorularda ve olumsuz ifadelerde 'herhangi biri' kullanımına ilişkin kurallar.

Şu andaki kesinliğin farklı derecelerini ifade etmek için 'zorunluluk', 'olabilir', 'yapabilir' ve 'yapamam' nasıl kullanılır?

Geçmişteki alışkanlıkları, durumları veya artık günümüzde gerçekleşmeyen tekrarlanan eylemleri tanımlamak için kullanılan yapılar.

Onay veya anlaşmayı istemek için ifadelerin sonuna kısa sorular eklendi.

Sayılabilirliğe göre farklılık gösteren, isimlerin miktarlarını belirtmek için kullanılan kelimeler.

Gelecekte belirli bir noktadan önce tamamlanacak bir eylemi tanımlamak için kullanılan zaman.

Mevcut, geçmiş veya gelecekteki durumlara ilişkin pişmanlıkları ifade etmek için kullanılan yapılar.

Sözlü yapılar, birinin başka bir kişinin bir eylemi gerçekleştirmesi için düzenleme yaptığını göstermek için kullanılır.

Vurgu eklemek için kullanılan, "çok" veya "yüksek derecede" anlamına gelen, dilbilgisi yapısına göre seçilen zarflar.

Fazlalığı ("çok") veya yeterliliği ("yeterli") belirten kelimelerin bir cümlede farklı şekilde yerleştirilmesi.

Bir şeyin belirli bir konumdaki varlığını veya varlığını belirtmek için kullanılan yapılar.

Bölünmemiş kütleler veya kavramlara karşı bireysel sayıma hazır nesneleri temsil eden isimler.

Belirli cümle konumu kurallarına uygun olarak bir eylemin ne sıklıkta gerçekleştiğini ifade eden zarflar.

İngilizce soru oluşturmak için kullanılan sözdizimi ve yardımcı ters çevirme kuralları.

Bir şekilde eşit olan veya olumsuzlandığında eşit olmayan iki şeyi karşılaştırmak için kullanılan bir yapı.

Gelecekte belirli bir noktada devam edecek olan bir eylemi tanımlamak için kullanılan zaman.